Go west!

Kaka

Nooit eerder gebruikte ik het woord “shit” zoveel zonder daarbij te vloeken.

Shit op m’n benen,
shit op de kleren,
shit in de ogen
en shit in m'n botten.

Shit om op te kuisen,
shit om van weg te duiken,
shit om in rond te stappen
en shit om uren naar te ruiken.

Ze is groenbruin, dik vloeibaar, spettert steeds verder dan dat je het zou willen,
en blijft in groene plekken op je vel zitten als je haar niet meteen wegspoelt.

Ik zal haar missen.

Ik had niet gedacht ooit een ode over kaka te zullen schrijven, maar ik werd als de kat bij de melk gezet en ik had hem maar binnen te koppen... het vlees was te zwak om aan de verleiding te weerstaan.

We zijn nu drie weken in Whataroa, een dorpje aan de Westkust van het Zuideiland, op een melkvee- en schapenboerderij. We wonen bij Pete, Sonia en hun twee kinderen Steve en Laura. Dagelijks ontbijten we 's ochtends tielijk om vervolgens driehonderd koeien te melken. Gelukkig leggen de meesten hun ei terwijl ze in de wei op ons staan te wachten, maar er zijn er altijd nog voldoende die de ochtend parfumeren terwijl we hen aan het melken zijn. Het geeft je een warm gevoel, en koe die op je kakt, maar dat gevoel wordt na een minuut al koud en nat.

Schapen, vleeskoeien en herten hadden we al gehad. Melkkoeien vergen toch een heel andere aanpak en dus werd ook deze boerderijervaring weerom enorm interessant. Veerle leerde alles over de installatie en ging elke morgen door de ingewikkelde routine die aan het melken voorafgaat. Ondertussen ging ik de koeien halen, elke ochtend uit een andere wei, geholpen door KP, een schaaphond die het werk eigenlijk op haar eentje had kunnen doen - zo goed is ze - mocht ze de nodige poorten en omheiningen zelf kunnen openen en sluiten.
Het komt hierop neer: 25 koeien in de melkschuur stimuleren (een aanpak die beter werkte dan hen er met harde hand in te jagen), tepels kort reinigen, de vier zuignappen aanbrengen vanuit onze werkput (verlaagde werkvloer vanwaar men gemakkelijk aan de uiers kan) en afnemen eenmaal leeggemolken, voederen, tepels desinfecteren, uit de melkschuur jagen en vervangen door een nieuwe rij koeien. Er wordt gewerkt met twee rijen koeien, elk aan een kant van de langerekte werkput, zodat de "cups" (zuignappen) aan bijde zijden gebruikt kunnen worden. Terwijl de ene rij wordt gemolken wordt de andere rij gevoederd en vervangen...
Pete was vroeger een schapenscheerder, en zo werd Veerle een heuse wolselecteur (de verschillende kwaliteiten wol in de juiste zak werpen). Hij is de eerste boer bij wie we verblijven die zelf zijn schapen scheert en het is indrukwekkend om hem bezig te zien. Ook al wordt het scheren hem wat zwaar nu hij halfweg de veertig is, toch won hij dit seizoen nog een 'shearing competition'. Veerle kon hem bij momenten moeilijk bijhouden...

De leukste verantwoordelijkheden die Veerle droeg hebben uiteraard te maken met dieren - niet melkvee. Ze zorgde ervoor dat beide paarden, Sunny en Zena respectievelijk 40 en 20 kg vermagerden, hetgeen trouwens een goede zaak is en zeker niet getuigt van marteling. Ze rijdt in elk geval beter dan ooit te voren... Alsof het zo moest zijn, hebben ze hier behalve veel koeien, schapen, stinkende geiten, een haan en twee paarden ook veel honden, 4 puppies in het bijzonder! Nauwelijks een paar weken oud hebben ze ondertussen in hun dagelijkse tienminutendurende trainingssessies geleerd om te zitten, te blijven, aan de lijn te lopen en naar hun baasje - Veerle - toe te lopen op bevel. Niet slecht!

Ik vond ook wat hobbies. Ik leerde tractorrijden. Eerst de oude tractor, en vervolgens - als eerste Wwooffer ooit - ook de gloednieuwe tractor. Ik assisteerde KP ("Keipiee") bij het verhuizen van een kudde schapen over 3-4km highway en door het dorp achter hen lopende en sprintjes trekkend om hen uit voortuintjes of oprijlanen te houden. Leuk, maar nog niet zo mooi als wanneer Veerle deze 'mustering' in de paddocks te paard deed. Het was prachtig om haar bezig te zien, draaien en keren, van galop naar stap naar galop, naar links, naar rechts...
M'n belangrijkste opdracht werd de 'shitpit'. Het werd een missie van drie weken. Pete was meteen enthousiast toen hij hoorde dat ik als 'builder' had gewerkt in Queenstown en vertrouwde voor een groot deel op mijn bijdrage voor de bouw van de strontput en zandval. Scenario: men neme alle koeienkak die dagelijks in de melkschuur met water wordt weggespoelt; dit spoelt allemaal naar een zandval, waar alle aarde en zand dat van de koeien hun hoeven is gevallen bezinkt; deze zandval loopt over in de strontput tot ze vol zit, de drijvende pomp in gang schiet en het stinkende goud over de vele weiden pompt, zonder verstopt te raken met zand.
Vandaag werd de beton gegoten en het werd een succes... de strontput ziet er - nog even - prachtig uit.

Ons verblijf aan de westkust werd opgefleurd door vier bezoekers. Bart en Hannelore bolden in de late middag Whataroa binnen op de fiets, na het Noordeiland en ook al een groot deel van het Zuideiland in nog geen vier weken doorfietst te hebben. Het was een blij weerzien. We maakte van de gelegenheid gebruik om ons eens van het werk te onttrekken en trokken altesamen in onze rode raket naar Franz Joseph glacier... samen met Fox glacier (die 30km verder ligt) de best toegankelijke gletsjers van de wereld. Ze liggen maar enkele meters boven zeeniveau. Dit komt door de enorme regen/sneeuwval aan de westkant van de Alpen: er valt jaarlijks zoveel meter sneeuw dat de gletsjers sneller aangroeien dan dat ze wegsmelten. En het werd een goede wandeling, met tijd om bij te praten, eens even niet te moeten fietsen, eens even niet te werken, en gewoon samen te zijn.
Nog geen week later zitten Veerle en ik Whisky en Chocoladejenever in de jacouzie op het terras te drinken, met de kerstlichtjes aan. We zien twee koplampen de oprit opdraaien aan een tempo dat doet denken aan verdwaalde toeristen. De auto verdwijnt achter het huis. Het eerstvolgende dat we zien zijn Dries en Geert die de hoek omkijken. Onverwacht bezoek! Onze vreemde verwondering werd al snel vreugde en een blij weerzien. Jammergenoeg konden we met hen niet meteen een uitstapje plannen want de volgende dag was veel te doen. Maar daar gaven Geert en Dries niet om. Genoeg te doen op de boerderij! Mee naar de koeien en de woolshed 's ochtends. Een snelle quadbike cursus voor Dries en een woordje uitleg voor Pete van mechanicien Geert. Daarna stofzuigde en zwabberde Dries het huis rond, Geert zeemde de ruiten... Laura haar verjaardagsfeestje kwam eraan. Na nog wat werk aan de strontput en wat worstjes op het verjaardagsfeestje trokken we naar de Okarito lagoon waar we gezellig visten en uiteraard, gewoon wederom tijd hadden om bij te praten.
Ze waren allevier even snel weer weg als ze gekomen hadden, maar gelukkig zien we Dries, Bart en Hannelore terug. Van Geertje moesten helaas afscheid nemen...

Morgen sluiten we ons verblijf hier af met het Wild food Festival in Hokitika waar van sprinkhaan tot krokodil op het menu staat, een gebeuren waar jaarlijks zo'n 15 000 bezoekers op afkomen. 's Ochtends zullen we nog even de handen uit de mouwen steken - of beter: de mouwen hoog oprollen- bij het melken en scheren. En voor we weggaan krijgt de strontput - als het cement eenmaal hard geworden is- een ererondje van mij. Twaren weer goeie tijden hier met Pete, Sonia, Stevie, Laura, Carmen en vele andere wwoofers. En we zullen ze missen: de grappen maar ook altijd de ijver van Pete, de leuke gesprekken, de creativiteit, en het heerlijke zelfgemaakte brood van Sonia, het getater en de vrolijke noot van Laura, de pianodeuntjes, de fietssprongen en de stille helpende hand van Stevie. En met bergen herinneringen en nieuwe farmervaringen geladen trekken we verder, of eerder terug, voor een dagje naar Queenstown en daarna Te Anau en The Catlins voor de grote horsetrek bij Kate en Bruce. T worden vele uurtjes terugbollen, maar onze red rocket sp(r)int nog even goed als tevoren en voor ons blijft het een plezier om haar bij ons te hebben.

Cheerstha,

Ve en Koen