De ochtendstond in Paparoa, Northland

De ochtendstond. De zon straalt. Het blauw verdwijnt. De wind zwelt aan, het bliksemt, hagel slaat tegen de ruiten nog voor de donder ‘broem’ kon zeggen. Honderden kippen crossen over het pad van de open weide terug naar de schuur.
Plots gaat de wind weer liggen, de hemel is blauw en een Belg zou denken dat het voor de rest nog een prachtige dag wordt... want zo voelt het aan. De kippen weten beter. Die crossen met honderden het pad af, in de wetenschap dat ze waarschijnlijk maar twintig minuten hebben voor het volgende onweer. Zij die hun ei nog kwijt moeten blijven binnen.
Elke dag zijn er minstens een paar regenbogen, links of rechts: van de bui die nog moet komen of van de bui de we net gehad hebben.
Het eten verwarmt de koude biggen. Ze komen van alle kanten toegestroomd, modder makend van de aarde die de hoge druk van hun smalle poten niet kan verdragen. Drie emmers ‘Kumara’ verdwijnen zo snel als een groot pak frieten op tafel bij een vijf-koppig Vlaams gezin. Gelukkig krijgen de 84 biggen daarna nog 30 liter eieren en 35 liter kippenvoeder. Dat houdt hen nog een half uurtje bezig. Daarna is het wachten op de middagportie.
Hector en zijn zeugen staan op een gelijkaardig dieet, met 1 verschil: als compensatie voor het feit dat ze minder eieren krijgen, werpt Bert hen dagelijks de pas overleden kippen toe. Deze overtollige kippen waren de reden waarom hij met varkens begonnen is. Dit heeft nogal de neiging uit de hand te lopen als je weet dat hij een tiental zeugen heeft, een zeug gemiddeld 2 keer per jaar ‘werpt’, een tiental biggen per keer.
Nooit eerder aten we zoveel eieren, ham, spek, worsten en gekapt. En allemaal zo lekker... De varkensworst bijvoorbeeld smaakt hemels na een jaar van schapenworsten. Maar ik denk toch dat ik morgenochtend nog eens gewoon confituur op mijn boterhammen smeer. Het hoeft niet elke ochtend met spek en eieren.
Ik heb zelden zo’n fitte kippen gezien. Ze lopen net voor de twaalfde keer vandaag hun schuur binnen, toch een goede 50 meter rengalop verwijderd van hun groene weide.
De dag kabbelt verder. Weer een regenboog. Zo meteen moet m’n brood in de oven. Veerles quiche mag er bijna uit. Het wordt lekker eten vanavond.
De douche doet deugd. Het lopen was heilzaam maar toch wat nat en koud. Het had er nochthans goed uit gezien... de zon scheen toen ik vertrok. Ik zou geen goede kip zijn. Nog een geluk dat ik vandaag zoveel spek en eieren at.
De avond valt. De kippen lopen niet meer zo snel naar binnen. Ze beseffen dat het de laatste keer is. Tijd voor de stok. Veerles quiche is verrukkelijk, met ham, eieren en zilverbiet. En de rode wijn gaat er ook goed bij. En dan had ik het nog niet over de lekkere soep die dagelijks op het menu staat nu Veerle voor haar verjaardag een soepboek kreeg.
We hangen lui en verzadigd in onze zetel. Het was een toffe film. Nog even Veerles rug masseren. Die halve pul massageolie moet nog leeggeraken. Ze kan niet mee in de bagage en volgende week vertrekken we.
We liggen languit in het warme bed. Ik ben benieuwd wat de dag morgen zal brengen...

Veerle en Koen