Ik hou van de ochtenden, meer dan ooit tevoren. Het is fijn om langs de bergen, de valleien en schapen naar de Stables te rijden, de pig bij de Stables naar je toe te zien galopperen om zo snel mogelijk met zijn neus in de resten eten -die ik elke ochtend meebreng- te wroetelen, Julie, de kat, te begroeten met wat Friskies, Jack en Zebra, de honden, achter de konijnen te zien rennen, de paarden te zien staan wachten op hun ontbijt achter de omheining en hen daarna elk afzonderlijk te begroeten,… De paarden: ze lijken zo erg op mekaar de eerste keer dat je ze ziet. Maar na twee en een halve maand bij de Shotover Stables ken ik ze een voor een, elk met hun eigen karakter en grilletjes en dat is leuk. Ik voel me er stukken meer op mijn gemak bij dan toen ik hier een hele tijd geleden echt alles nog moest leren kennen en rustpunten voor mezelf moest vinden tussen de ritten door. Nu weet ik veel beter hoe de dingen te doseren, en –mede omdat de Kiwi en Aussie holidays over zijn en het nu ook een stuk rustiger is- van de momenten bij en met de paarden te genieten.
Queenstown is en blijft nog altijd niet de ideale plaats voor Koen en ik. Het blijft een oord waar toeristen komen en gaan, activiteiten –zoals bungi, jetboat,… naar je hoofd geslingerd worden, en rust zoals op de boerderijen- soms ver te zoeken is-. Maar we hebben hier ook vele leuke momenten meegemaakt: het was heel aangenaam om op zaterdagmorgen langs het kunstmarktje in tstad te slenteren, een grote ijscreem te eten bij Patagonia Chocolates, aan het meer te zitten voor een picknick met Barbara, Ray , de kinderen en de honden, of op de Diamond Creek walk te gaan met Johan en Carinne, een goeie pint te gaan drinken bij Monty’s met Frenchie en Annes-Sofie, of de ‘tasting-tree uit te proberen met Andrea en Christopher, uit te gaan op girlsnight met de meisjes van de Stables, te ontbijten in de Botanical Gardens, Koen te zien afzien bij zijn rugbytraining, met de honden naar de dogtraining te gaan in Lake Hayes met hondengedragstherapeut Gary Wulff, de Gondola op te klimmen met de honden en op de top te dromen van een toekomstige boerderij, of thuis in slaap te vallen na een harde werkdag bij een film op de laptop in bed, onze vrienden in Cromwell terug op zoeken en te gaan kijken naar dogtrials in Gibston Valley,…Vele herinneringen om weer aan ons lijstje toe te voegen dus.
We hebben ook veel mensen leren kennen, en veel mensen zien komen en gaan: Andrea en Christopher, het Duitse Koppel, Gemma, mijn kiwicollega en bijna stuntvrouw, Katelin, uit Amerika, aan wie ik de laatste week mijn paardenkennis heb overgedragen, Ray,ook een rasechte Kiwi, Maori, Babs vriend en chef cook –njammie;)-, zotte Frenchie en zijn vriendin Anne-Sofie uit Grenoble, en massa’s toffe families op de treks, en collega’s op Koens werk.
Toch vertrekkken we enkele weken vroeger dan verwacht. Koen heeft veel bijgeleerd op de bouwwerf in Coronet Peak, ik heb vele ritten begeleid bij de paarden en ben ondertussen een volleerde gids geworden, thuis bij Barbara wordt het binnenkort nog drukker (haar ouders komen af en een Ierse vriendin) dan druk –met twee kinderen was dat soms echt niet te houden…;)-, en…wij verlangen terug naar het boerenleven. Op naar de West Coast dus, meer bepaald naar Whataroa, waar we op een –voornamelijk- dairy farm gaan werken. Hoewel het daar waarschijnlijk al lang niet meer manueel gebeurt, verlangen Koen –en ook ik- ernaar om binnenkort te leren hoe we later onze eigen melkkoe zullen kunnen melken;) –Koen is nog steeds een melkmondje en een broodverslinder, dus dat worden twee dingen die we zelf onder handen zullen moeten nemen later-.
Het kriebelt bij ons om opnieuw een stap verder te gaan in onze Nieuw-Zeeland ervaring. Ook bij de broers en zus kriebelt het blijkbaar. Hun trip naar NZ is zo goed als gepland. Dries komt met Geertje af van Noord naar Zuid al liftend en later met een huurauto, Bart en Hannelore fietsen het land rond, en later komen ook Koens zus, Tine en haar vriend Pieter met hun campervan. Koens vader, Johan en partner, zijn hier ondertussen een weekendje geweest. En nu kijken we er steeds meer naar uit om ook de anderen te begroeten.
Vanavond vliegen we er nog eens in voor een ritje te paard met Koen en vrienden en gaan we eens de befaamde fergburger proeven, morgen, vrijdag, gaan we nog es gezellig pintelieren - Koen eerst met enkele traktaat Stella’s op het werk en daarna waarschijnlijk met enkele Nieuw-Zeelandse radlers of pilsners in een pub-, zaterdag koken we Belgische hamrolletjes in kiwiland, en later in het weekend zal –alleszins ik- grondig afscheid moeten nemen van de paarden –lees: een traantje wegpinken- –Cardigan, mijn favoriete merrie, staat ondertussen bij de hengst in de weide en misschien komt er wel een veulentje van,,,- Misschien kan er nog een kleine wandelmissie naar de Remarkables ( de Bergen waar het skigebied is) vanaf. Maar daarna kramen we op.
Op naar hetvolgende avontuur, waarvan we jullie, zo goed als mogelijk zeker op de hoogte houden.
Een warme Valentijnsgroet voor jullie allemaal, met enkele hartvormige Belgian biscuits tussendoor,
Xx
Ve en Koewne
