maandag 14 april 2008
op weg naar de Four Foot Lodge
Met de gedachte om zelf ooit een kennel uit te bouwen voor mensen die op vakantie gaan en hun hond in goede handen willen achterlaten, zijn we in Motueke beland. Motueke, een stad in het noorden van het Zuid-eiland met vijf a zes duizend inwoners, een doorgangspunt voor vele toeristen naar Abel Tasman National Park en Golden Bay. Noem het een kleine Britse gemeenschap want – met hier en daar ook Duitsers en een occasionele Zwitser en Hollander – zijn er hier behalve “Kiwi fruit” niet echt veel Kiwi’s terug te vinden. Britten gehuisvest op het stukje land of lifestyle block midden in de natuur, omdat ze door te hoge huisprijzen thuis hier meer begrepen en op het gemak voelen dan elders. Dichtbij de zee en veel moois zoals de Sand Spit met ontelbare vogelsoorten, de witte en grijze reiger, de Pukeko en de Waka, maar toch niet een regio voor op onze toplijst. Te veel bosbouw en te veel plekken op de heuvels? Te afgebakend en ingesloten voor ons? Misschien moeilijk te geloven in een land waar je meer ruimte dan mensen hebt. Maar een twintig minuten tot half uur durende autorit voor je de hond kunt uitlaten op een plek dat geen prive-eigendom is, is het bewijs van die ingeslotenheid.
Four Foot Lodge voor een vijftal weken. Onze laatste boerderijbestemming op het ons zo dierbare Zuid-eiland waar we acht maanden van ons Nieuw Zeeland avontuur besloten door te brengen.
Na een heel fijn en intens weerzien in de Catlins bij Kate en Bruce, ons Catlins Canter gebeuren, de fietsuitdaging voor Koen, broer en zus (Tine en Pieter, en Bart en Hannelore kwamen nog enkele dagen op bezoek. Er werd veel gebabbeld, gezellig gekaart – allez, ’t zag er toch zo uit want zelf kan ik me niet meteen een kaartfanaat noemen – veel paaseieren gegeten, ...), Dries zijn aanwezigheid (een reis waar hij al veel eerder over had gesproken in Belgie werd nu realiteit en het deed me veel om m’n broer voor enkele dagen bij ons te hebben in Nieuw Zeeland), reizen we nu met zijn drietjes.
Jill, onze schaaphond, 1 jaar en 1 maand, ontzettend speels maar ook erg onderdanig, gekweekt om een werkhond te worden bij Bruce en Kate, reist met ons mee. Een zot idee misschien? Ja, maar aan haar hangen zoveel herinneringen vast.
Nog even een tussenstop in Fairlie en Geraldine voor jullie vertel over de Fourfoot Lodge. Het was eerder een toeval, maar een heel leuk toeval dan wel. Koen en ik zouden op onze weg naar het Noorden naar de finales van de “Horse Cutting” gaan kijken waar Pete (de boer in Whataroa) over gesproken had. Even verifieren toch maar door een telefoontje naar de organisatie. En ooh, de finales waren al over, 1 week te laat, vergist van datum. Maar aah, we waren van harte welkom bij Mike, de hondentrainer, en Theresa, winnares van de Horse Cutting finales in NZ, voor uitleg over de sport en om zelf eens te proberen. Een woordje uitleg over Horse Cutting: het is een dicipline waarbij te paard het vee (meestal een stier) gescheiden wordt van het andere vee. Horse Cutting paarden, meestal Quarter Horses, zijn heel sterk, snel en hebben krachtig ontwikkelde achterbenen voor de snelle zijwaardse bewegingen die ze moeten maken wanneer ze een stier moeten belemmeren om terug naar het andere vee te lopen. Het is een soort Western gebeuren waarbij de ruiter wat doorgezakt op het paard zit, nauwelijks de teugels gebruikt (de handen moeten eigenlijk stilliggen op de schoft van het paard), veel met benen en zit werkt en zich vasthoudt aan een – noem het – hendel op het zadel om de heel krachtige bewegingen van het paard onder zich te kunnen volgen. Bij Theresa leerde ik de basisprincipes, niet meteen met een echte stier maar met een plastic zak aan een lijn gespannen over de piste. Die zak is een imitatie van eens stier, die door het paard wordt gevolgd. Mijn eerste indruk van de sport was: superkrachtig het paard, maar weliswaar ook prachtig de bewegingen ervan. Een avond met Mike en Theresa samen leerde ons ook veel over hondentraining. En Koen en ik hingen aan de lippen van Mike die, hoe bescheiden ook, het voor ons duidelijk maakte hoeveel hij van zijn vak afwist.
De weg naar Motueka was vaak adembenemend. Zeker Catle Hill (ons aangeraden door Dries en Geert) met de zandsteen rotsformaties die plots opduiken in het landschap, de mist over het Kinga meer met de weerspiegeling van de bergen, het onvergetlijke berglandschap op weg naar Arthurs’ Pass, de spuiende zee bij de Pancake Rocks bij de Westkust (dit zijn rotsen bij Punakaiki die door jarenlange inslag van de golven dwars doorgesneden zijn waardoor de verschillende lagen zichtbaar geworden zijn. De lagen die erdoor zichtbaar werden zijn als pannenkoeken op mekaar gestapeld, vandaar de naam). Tijd voor wat toeristische activiteiten dus.
In de Fourfoot Lodge is er ruimte voor een dertigtal honden. Veel lijkt dat misschien maar eigenlijk maar klein vergeleken bij wat de vorige eigenaars ermee deden. Er is ook een Cattery maar erg veel katten verblijven er niet. We leren hier veel bij over de aanpak van een hondenkennel met Terry, de eigenares en gastvrouw, en Tony, die hier vast werkt. Ik help vooral met de verzorging van de honden: hokken uitkuisen, eten en medicamenten geven, assisteren bij de speeltijd van de honden... Koewne draagt zijn steentje bij de kennels bij door te helpen met het onderhoud. Zo renoveerde hij hier al een grote kennel voor de komst van een Deense Dog en het resultaat mag gezien worden.
Op de To-do lijst staat hier ook veel houtwerk. “Boomaap” Koen aan het werk zien bezorgt me vooral veel bewondering en natuurlijk ook bij gelegenheid een aansporing tot voorzichtigheid. Maar voor hem blijft het een passie. Resultaat: veel kettingzaag, kap en stokeerwerk dus waarmee we onze uren hier weten te vullen.
Dagelijks de melkkoe (Sparrow) onder handen nemen: een taak waarvan ik de smaak wel te pakken gekregen heb. Melken is voor mij een echt relaxatiemoment geworden en in plaats van de radio aan te steken, waag ik me dikwijls nog eens aan wat vocale expressie. Veel liefdadigheidswerk hier ook. Het is te zeggen: er wordt gespaard voor een schoolreis en bij sponsoractiviteiten daarvoor dragen ook wij ons steentje bij. Ik ben mee gaan hout verzamelen en samen zijn we gaan helpen op de Car boot sale (een soort tweedehands marktje) waarvoor ik Scones gebakken had die aan de “koffie-desserttafel” verkocht werden. Koewne is ook een paar keer frisbee lessen gaan geven in het plattelandsschooltje en de eerste dag werd ik ook meteen aangeworven tot volleyballerares... alle hulp welkom, niet?
Van sport en beweging zeker niets te kort. Jill verwacht van mij heel wat wandel-, exploratie- en speelmomenten. En Koewne is al basisspeler geworden in de Riwaka Rugbyclub voor deze 5 weken. Was het niet dat hij zich enkele dagen geleden bezeerd had aan de kuit van de ladder te vallen bij het appelplukken (iets wat we hier af en toe doen voor extra inkomsten, ahum), dan zou hij bijna elke dag op het veld staan. Jaja, hij er mee in zijn nopjes en hij leert veel bij in het B-team, waar driekwart van de mannen een kop groter en minimaal 15kg zwaarder zijn dan hem.
Terry en Jim (haar echtgenoot die hier enkel in het weekend is omdat hij tijdens de week als ingenieur aan de Westkust werkt) hebben 2 prachtige, welopgevoede kinderen: Pete en Chris, 12 en 5. Van niets echt bang, gaat Pete, een echt vogelliefhebber, graag met zijn Pa vissen en jagen en hielp hij ons zelfs een dag om de geslachte kippen te pluimen. Chris speelt erg graag, vooral op de trampoline, en praat honderd uit.
Op de plannen staat nog: een duivenkot maken, nog wat kennelwerk, nog wat appelplukken, nog wat kaasmaken, naar een bekende paardentrainer gaan kijken dit weekend, veel rugby en tussendoor wat rusten (onze Tin Shed accommodatie is al een stuk aangenamer geworden nu we er een raam ingestoken hebben, de muren afgewerkt hebben, en ik het geheel een likje verf gegeven heb), uitstapjes doen en genieten.
Op 3 mei varen we over naar de andere kant, Het Noord-eiland, de winter tegemoet.
Met liefs,
Ve en Koen
Four Foot Lodge voor een vijftal weken. Onze laatste boerderijbestemming op het ons zo dierbare Zuid-eiland waar we acht maanden van ons Nieuw Zeeland avontuur besloten door te brengen.
Na een heel fijn en intens weerzien in de Catlins bij Kate en Bruce, ons Catlins Canter gebeuren, de fietsuitdaging voor Koen, broer en zus (Tine en Pieter, en Bart en Hannelore kwamen nog enkele dagen op bezoek. Er werd veel gebabbeld, gezellig gekaart – allez, ’t zag er toch zo uit want zelf kan ik me niet meteen een kaartfanaat noemen – veel paaseieren gegeten, ...), Dries zijn aanwezigheid (een reis waar hij al veel eerder over had gesproken in Belgie werd nu realiteit en het deed me veel om m’n broer voor enkele dagen bij ons te hebben in Nieuw Zeeland), reizen we nu met zijn drietjes.
Jill, onze schaaphond, 1 jaar en 1 maand, ontzettend speels maar ook erg onderdanig, gekweekt om een werkhond te worden bij Bruce en Kate, reist met ons mee. Een zot idee misschien? Ja, maar aan haar hangen zoveel herinneringen vast.
Nog even een tussenstop in Fairlie en Geraldine voor jullie vertel over de Fourfoot Lodge. Het was eerder een toeval, maar een heel leuk toeval dan wel. Koen en ik zouden op onze weg naar het Noorden naar de finales van de “Horse Cutting” gaan kijken waar Pete (de boer in Whataroa) over gesproken had. Even verifieren toch maar door een telefoontje naar de organisatie. En ooh, de finales waren al over, 1 week te laat, vergist van datum. Maar aah, we waren van harte welkom bij Mike, de hondentrainer, en Theresa, winnares van de Horse Cutting finales in NZ, voor uitleg over de sport en om zelf eens te proberen. Een woordje uitleg over Horse Cutting: het is een dicipline waarbij te paard het vee (meestal een stier) gescheiden wordt van het andere vee. Horse Cutting paarden, meestal Quarter Horses, zijn heel sterk, snel en hebben krachtig ontwikkelde achterbenen voor de snelle zijwaardse bewegingen die ze moeten maken wanneer ze een stier moeten belemmeren om terug naar het andere vee te lopen. Het is een soort Western gebeuren waarbij de ruiter wat doorgezakt op het paard zit, nauwelijks de teugels gebruikt (de handen moeten eigenlijk stilliggen op de schoft van het paard), veel met benen en zit werkt en zich vasthoudt aan een – noem het – hendel op het zadel om de heel krachtige bewegingen van het paard onder zich te kunnen volgen. Bij Theresa leerde ik de basisprincipes, niet meteen met een echte stier maar met een plastic zak aan een lijn gespannen over de piste. Die zak is een imitatie van eens stier, die door het paard wordt gevolgd. Mijn eerste indruk van de sport was: superkrachtig het paard, maar weliswaar ook prachtig de bewegingen ervan. Een avond met Mike en Theresa samen leerde ons ook veel over hondentraining. En Koen en ik hingen aan de lippen van Mike die, hoe bescheiden ook, het voor ons duidelijk maakte hoeveel hij van zijn vak afwist.
De weg naar Motueka was vaak adembenemend. Zeker Catle Hill (ons aangeraden door Dries en Geert) met de zandsteen rotsformaties die plots opduiken in het landschap, de mist over het Kinga meer met de weerspiegeling van de bergen, het onvergetlijke berglandschap op weg naar Arthurs’ Pass, de spuiende zee bij de Pancake Rocks bij de Westkust (dit zijn rotsen bij Punakaiki die door jarenlange inslag van de golven dwars doorgesneden zijn waardoor de verschillende lagen zichtbaar geworden zijn. De lagen die erdoor zichtbaar werden zijn als pannenkoeken op mekaar gestapeld, vandaar de naam). Tijd voor wat toeristische activiteiten dus.
In de Fourfoot Lodge is er ruimte voor een dertigtal honden. Veel lijkt dat misschien maar eigenlijk maar klein vergeleken bij wat de vorige eigenaars ermee deden. Er is ook een Cattery maar erg veel katten verblijven er niet. We leren hier veel bij over de aanpak van een hondenkennel met Terry, de eigenares en gastvrouw, en Tony, die hier vast werkt. Ik help vooral met de verzorging van de honden: hokken uitkuisen, eten en medicamenten geven, assisteren bij de speeltijd van de honden... Koewne draagt zijn steentje bij de kennels bij door te helpen met het onderhoud. Zo renoveerde hij hier al een grote kennel voor de komst van een Deense Dog en het resultaat mag gezien worden.
Op de To-do lijst staat hier ook veel houtwerk. “Boomaap” Koen aan het werk zien bezorgt me vooral veel bewondering en natuurlijk ook bij gelegenheid een aansporing tot voorzichtigheid. Maar voor hem blijft het een passie. Resultaat: veel kettingzaag, kap en stokeerwerk dus waarmee we onze uren hier weten te vullen.
Dagelijks de melkkoe (Sparrow) onder handen nemen: een taak waarvan ik de smaak wel te pakken gekregen heb. Melken is voor mij een echt relaxatiemoment geworden en in plaats van de radio aan te steken, waag ik me dikwijls nog eens aan wat vocale expressie. Veel liefdadigheidswerk hier ook. Het is te zeggen: er wordt gespaard voor een schoolreis en bij sponsoractiviteiten daarvoor dragen ook wij ons steentje bij. Ik ben mee gaan hout verzamelen en samen zijn we gaan helpen op de Car boot sale (een soort tweedehands marktje) waarvoor ik Scones gebakken had die aan de “koffie-desserttafel” verkocht werden. Koewne is ook een paar keer frisbee lessen gaan geven in het plattelandsschooltje en de eerste dag werd ik ook meteen aangeworven tot volleyballerares... alle hulp welkom, niet?
Van sport en beweging zeker niets te kort. Jill verwacht van mij heel wat wandel-, exploratie- en speelmomenten. En Koewne is al basisspeler geworden in de Riwaka Rugbyclub voor deze 5 weken. Was het niet dat hij zich enkele dagen geleden bezeerd had aan de kuit van de ladder te vallen bij het appelplukken (iets wat we hier af en toe doen voor extra inkomsten, ahum), dan zou hij bijna elke dag op het veld staan. Jaja, hij er mee in zijn nopjes en hij leert veel bij in het B-team, waar driekwart van de mannen een kop groter en minimaal 15kg zwaarder zijn dan hem.
Terry en Jim (haar echtgenoot die hier enkel in het weekend is omdat hij tijdens de week als ingenieur aan de Westkust werkt) hebben 2 prachtige, welopgevoede kinderen: Pete en Chris, 12 en 5. Van niets echt bang, gaat Pete, een echt vogelliefhebber, graag met zijn Pa vissen en jagen en hielp hij ons zelfs een dag om de geslachte kippen te pluimen. Chris speelt erg graag, vooral op de trampoline, en praat honderd uit.
Op de plannen staat nog: een duivenkot maken, nog wat kennelwerk, nog wat appelplukken, nog wat kaasmaken, naar een bekende paardentrainer gaan kijken dit weekend, veel rugby en tussendoor wat rusten (onze Tin Shed accommodatie is al een stuk aangenamer geworden nu we er een raam ingestoken hebben, de muren afgewerkt hebben, en ik het geheel een likje verf gegeven heb), uitstapjes doen en genieten.
Op 3 mei varen we over naar de andere kant, Het Noord-eiland, de winter tegemoet.
Met liefs,
Ve en Koen
De Catlins's Canter
In een kleine tent op een campsite in Woodstock Valley
tussen tientallen trailers
en 139 deelnemers van jong tot 70 jaar oud
op de Catlins’ Canter
64km te paard in twee dagen
begeleid en dus zonder zelfstandig hekkens te hoeven openen
doorheen weiden, boerderijen, over bergen, langs rivieren en de zee
een en al gebruis van mensen en paarden, gehinnik en gelach, veel stappen maar soms ook lopen, steile bergop- en af
en vergezichten om U tegen te zeggen.
Koen op de drie jaar oude Kelly
en ik op Leanne’s paardje Kim, beiden met een rode wimpel rond de staart, een waarschuwing voor de occasionele trap
Een uitdaging voor mens en dier
Met vele stille momenten
Gewoon om even te genieten van de natuur
En ’s avonds de stijve kuiten en pijnlijke plekken op de poep
gezellig weggebabbeld en gedronken, met een Montheiths, Speights, het standaardbier
gedanst en lekker gegeten
En terug vroeg onder de wol
In een kleine tent op een campsite in Woodstock Valley
PS: Was het niet dat Bruce gevallen was dan zou ik het de perfecte paardrijervaring voor het eerst met z’n tweeen genoemd hebben.
tussen tientallen trailers
en 139 deelnemers van jong tot 70 jaar oud
op de Catlins’ Canter
64km te paard in twee dagen
begeleid en dus zonder zelfstandig hekkens te hoeven openen
doorheen weiden, boerderijen, over bergen, langs rivieren en de zee
een en al gebruis van mensen en paarden, gehinnik en gelach, veel stappen maar soms ook lopen, steile bergop- en af
en vergezichten om U tegen te zeggen.
Koen op de drie jaar oude Kelly
en ik op Leanne’s paardje Kim, beiden met een rode wimpel rond de staart, een waarschuwing voor de occasionele trap
Een uitdaging voor mens en dier
Met vele stille momenten
Gewoon om even te genieten van de natuur
En ’s avonds de stijve kuiten en pijnlijke plekken op de poep
gezellig weggebabbeld en gedronken, met een Montheiths, Speights, het standaardbier
gedanst en lekker gegeten
En terug vroeg onder de wol
In een kleine tent op een campsite in Woodstock Valley
PS: Was het niet dat Bruce gevallen was dan zou ik het de perfecte paardrijervaring voor het eerst met z’n tweeen genoemd hebben.
Abonneren op:
Posts (Atom)