zondag 18 mei 2008
Steil in stijl
Omdat Motueka behalve leerrijk nu ook weer niet zooo bijzonder was, maak ik er geen woorden meer over vuil. 2 Mei was het tijd om Zuid voor Noord in te wisselen. Een moment om stil van te worden en even in melancholie te verzinken. We hadden er zoveel prachtige momenten beleefd en mensen ontmoet...
Om 14u00 de boot geboekt om tegen zessen bij Anne en John in Wellington te zijn, familie van een familie die we in de Catlins leerden kennen. De overtocht verliep voorspoedig... het eerste uur. We waren de magnifieke Marlborough Sounds nog niet uit of de motor stokte. Het anker werd uitgesmeten en we gingen ook niet meer vooruit. Het werd bodemloos rustig. Kiwi's klagen niet. Daar kunnen Amerikanen en Europeanen nog een punt aan zuigen. De truckchauffeurs die dringend moesten leveren om aan het weekend te kunnen beginnen gingen naar de bar en dronken een pintje. De jagers die bij aankomst in Wellington nog 13 uur moesten rijden naar het meest noordelijke punt van het eiland dronken er 6. En iedereen wachtte rustig.
Na een half uur stilliggen liet de kapitein weten dat de motor was stilgevallen en ze hem voorlopig nog niet in gang kregen. Weinig nieuws. Een klein uur later kregen ze de motor aan de praat. Dat liet de kapitein ons weten, ongeveer 5 minuten nadat het aanslaan van de motor ons abrupt ontdommeld had en tegelijk onze slaap verstoord. De hilariteit waarbij ook hier en daar wat mensen moesten lachen duurde niet lang, want hij liet in dezelfde zucht weten dat we teruggingen naar Picton. De motor was niet betrouwbaar genoeg om er ons mee op de woelige wateren van de Cook Strait te begeven.
Tegen 18u waren we terug in Picton en sloten we opnieuw bij de rij wachtenden aan, voor de overzet van 19u. Tegen 21u mochten we de boot op. Stapelproblemen. Nog voor tienen vertrokken we en om 02u15 reden we de boot af, Noordeiland op.
Behalve enkele kinderen had er niemand geklaagd...
Anne en John waren voor ons opgebleven en hadden een warme chocomelk klaargezet. Drie nachten bleven we bij dit enorm gastvrije koppel, die trouwens volledig weg waren van Jill...
We hadden op veilig gespeeld: de boottrip die oorspronkelijk op 3 mei geboekt was naar 2 mei verzet, zodat we op 3 mei zeker om 19u - en op het gemak - in het Westpac stadium zouden geraken. Gelukkig hadden we ruim gerekend.
Er stond rugby op het programma: Hurricanes (Wellington) - Lions (Zuid-Afrika), een wedstrijd van de Super 14 Competitie. Een voetbalequivalent zou zijn: je deelt Spanje, Italie en Engeland elk op in 4 of 5 provincies, je selecteert per provincie de beste spelers van de topclubs en je vormt er een ploeg mee. Deze spelen onderling allemaal 1 keer tegen mekaar (heen Of terug, niet heen En terug). De eerste vier spelen halve finales.
De Kiwi's speelden zo flitsend dat ik er van likkebaarde... Veerle was niet zo onder de indruk en bewonderde het moderne stadium en alle randactiviteiten - van cameraman tot supporter. De uitslag: veel voor de Hurricanes en weinig voor de Lions, hoewel niet echt relevant na een prachtige wedstrijd. 14 juni zien we de All Blacks tegen Engeland in Auckland. Ik kijk er al naar uit!!
Bij ons vertrek uit Wellington, overigens een heel aangename, architecturaal interessante - art nouveau en modern - en gezellige stad, wipte ik nog even binnen bij de collega's van de Nieuw Zeelandse Rugby Union. Ik ken al wat rugbybonden die graag het materiaal zullen kopieren dat ik ginder meekreeg! Laat het me zo zeggen: het is af.
Ze hadden ons op voorhand verwittigt: hoe noordelijker je gaat in NZ, hoe minder hartelijk de mensen. En alsof dat nog niet verontrustend genoeg was... het noordeiland zou ook qua natuur heel wat anders zijn en zeker niet zo ruig noch desolaat.
Hoe ruig kan het zijn? De eerste twee uren autostrade en highway van stad naar stad bevestigden de stelling. Maar toen namen we een laatste afslag en was het Total Loss. Regen met bakken, donker al in de vroege namiddag, mistroostig en kil; losgekomen stenen en zelfs rotsblokken midden op de weg: niet 1 maal maar elke 5a10 km moesten we er even voor op de rem gaan staan; een weg die urenlang kronkelt langs dramatische vergezichten en een van slib vergeven woestbruine kolkende rivier. Toen we de hoofdweg verlieten schakelden we al snel terug naar tweede, om 15 km over een grindweg te slingeren naar een godvergeten dal. We vonden uiteindelijk de juiste afslag en nog eens 5km grind en rotsblokken later, langs twee ravijnen waar speciaal voor die ene boerderij een weg door gevormd was kwamen we aan.
Carmen, ex-model, 180cm, en Chris, schapenboer, 165cm, op zijn voorzichtigst gezegd een weinig voor de hand liggende combinatie maar ondertussen 18 jaar gelukkig getrouwd. De 16-jarige dochter studeert thuis en de 14-jarige dochter zit op boarding school waarvan ze slechts elk derde weekend thuiskomt.
Het doet ongelooflijk veel deugd weer een echte Kiwi-ervaring op te doen, na onze POM - Prisoner of Mother England, zoals Kiwi's de Engelsen hier noemen - ervaring in Motueka. Daar konden we op het einde van ons verblijf de mentaliteit steeds minder apprecieren: te gierig en weinig spontaan, heel NZ a-typisch.
Uitzonderlijk afgelegen, een dramatisch landschap tenmidden adembenemende bergen en inheemse regenwouden dat opnieuw de fotograaf in Veerle tot leven gewekt heeft, omringd door schapen, klassepaarden, koeien, wilde en tamme herten, everzwijnen en berggeiten... We maakten met plezier 2 kennels. 1 voor Jill en 1 voor haar speelkameraad, de altijd kwispelende woo woo Bob. We velden heelder bomen en zaagden/kliefden ze houtvuurklaar. We voederen koeien, herten en paarden dagelijks silovoer (op de quad, de hond die naast ons loopt, door berg en weiland) en managen nu de boerderij terwijl de familie vier dagen naar Taupo is voor een jumping, dressage en cross country competitie van Ashleigh.
Tijdens de vrije tijd bezochten we Tongariro National Park - in de sneeuw (voor het eerst in NZ)! en met matige zichtbaarheid, maar desalniettemin spectaculair vulkaanlandschap. We gingen een dag naar de wedstrijd in Taupo kijken, wederom schilderachtige landschappen. Edoch, omdat het telkens weer heel ver rijden is als je ergens naartoe wilt en het hier eigenlijk allemaal indrukwekkend genoeg is, blijven we al even graag thuis.
Veerle genoot enorm van de paardrijrit met Ashleigh op de steile hellingen van het domein. We genieten er allebei heel erg van dat ons werk weer erg gewaardeerd wordt en dat we dagelijks in de warme bovenliving in de leren zetels kunnen neerploffen om een boekje te lezen of het nieuws te bekijken en iets later de trap - de eerste keer dat een huis hier een trap en bovenverdieping heeft - af te komen om aan de met heerlijk eten en wijn gevulde tafel de dag gezellig af te ronden. We krijgen hier de indruk dat we gerust nog een paar jaar in NZ kunnen blijven.
Als afsluiter, de groote zwijnenjacht:
Chris gaat dagelijks werken, maar in het weekend is er tijd voor ontspanning. Zijn ultieme onspanning: the 'pig hunt'. We stonden pas om 06u op omdat het om 03u nog veel te donker was (geen maan). We reden eerst met de drie zwijnhonden naar de boerderij waar hij anders gaat werken. Vervolgens de Quad op en de bergweiden in, de honden dolenthousiast snuffelend rondom ons.Toen we na een uur rustig rondrijden, terwijl de honden hun ding deden, nog geen verse sporen gekruist hadden, gingen we 'off road'. "Doe je vest maar af, want het zal warm worden", zei Chris, bij 3 graden en grondvorst. En gelijk had hij. We daalden eerst nog even rustig een wei af, maar toen begon het regenwoud: daar was het al meteen 5 graden warmer. En toen begon hij te dalen zoals ik het ooit nog maar 1 iemand eerder had zien doen (nvdr. Bartje, hihi). Het was genieten: lopen, bomen vastgrijpen om de vaart te beperken, je laten vallen om een stijl stuk op de rug af te glijden, opnieuw vaste grond onder te voeten te vinden en door te lopen. Instant warm, 20 minuten blijvend afdaalplezier.
Na vele omzwervingen door het dichte woud, parallel aan de hoogtelijnen, redelijk laag in de vallei was het tijd om terug te keren... de helling weer op, over een gelijdelijk steigende bergkam.
Ongeveer halverwege de klim was het even tijd om neer te zitten, en voor Chris om een volwassen zak weed uit te halen. Ik zat al heel de tijd met binnenpretjes, van in zijn kielzog door de bergen te draven, en nu kon ik al helemaal niet meer. Hij heeft zijn prive-plantage, ergens op die honderden hectares bergen... geen mens die't weet. Vanaf daar liep ik voorop... en plots schoten de honden weg. Ze hadden dat elk wel al eerder gedaan, maar nooit zo unaniem en resoluut. "Hahaa", zei hij met pretlichtjes in de ogen. De honden waren naar rechts weggelopen, maar hij wees naar links door het struikgewas. Ik zag ze meteen. Moeder de zeug en big. Hij kon van zijn positie niets meer zien en we mochten ook niet meer bewegen, dus seinde ik hem hoeveel ik er zag. Eerst 2, 3, 4, en tegen dat ik aan 6 zat begonnen ze weg te lopen. Ik dacht verdorie toch, waar zijn die honden als je ze nodig hebt. Maar het was blijkbaar door de honden dat ze begonnen te lopen. Die hadden hun spoor opgepikt dat rechtsom over de heuvelkam liep. Van zodra duidelijk was dat de honden achter de zwijnen aanzaten, zette Chris het op een lopen. Ik moest al snel een versnelling hoger schakelen om hem bij te houden, ik kon niet meer, van het lachen. We hoorden een zwijn krijsen en zo snel als mogelijk liepen we de berg op ernaartoe. De drie honden hielden een zwijn vast aan nek en oren. Zonder gezever kreeg het zwijn al snel een extra tochtgat door het hart en de nek. Zodra zeker was dat het niet ver meer ging lopen, joeg Chris de honden weg zodat ze hopelijk nog een ander zwijn zouden vangen.
Terwijl de honden weg waren, legde Chris het zwijn in mijn nek en begon ik de terugtocht naar de quad. De honden vonden niets meer. Het zwijn werd de haren afgebrand op een vuurtje en aan wegenwerkers gegeven die gratis een weide met de kraan kwamen effenen, nadat ze het puin van de weg geruimd hadden, dat er nog lag van de dag dat we in volle regen aankwamen. Einde van een geslaagd en te herhalen avontuur...
Tijd om de honden uit te laten en met onze 7 honden te gaan wandelen!
Van bij het haardvuur,
Veerle en Koewne
Om 14u00 de boot geboekt om tegen zessen bij Anne en John in Wellington te zijn, familie van een familie die we in de Catlins leerden kennen. De overtocht verliep voorspoedig... het eerste uur. We waren de magnifieke Marlborough Sounds nog niet uit of de motor stokte. Het anker werd uitgesmeten en we gingen ook niet meer vooruit. Het werd bodemloos rustig. Kiwi's klagen niet. Daar kunnen Amerikanen en Europeanen nog een punt aan zuigen. De truckchauffeurs die dringend moesten leveren om aan het weekend te kunnen beginnen gingen naar de bar en dronken een pintje. De jagers die bij aankomst in Wellington nog 13 uur moesten rijden naar het meest noordelijke punt van het eiland dronken er 6. En iedereen wachtte rustig.
Na een half uur stilliggen liet de kapitein weten dat de motor was stilgevallen en ze hem voorlopig nog niet in gang kregen. Weinig nieuws. Een klein uur later kregen ze de motor aan de praat. Dat liet de kapitein ons weten, ongeveer 5 minuten nadat het aanslaan van de motor ons abrupt ontdommeld had en tegelijk onze slaap verstoord. De hilariteit waarbij ook hier en daar wat mensen moesten lachen duurde niet lang, want hij liet in dezelfde zucht weten dat we teruggingen naar Picton. De motor was niet betrouwbaar genoeg om er ons mee op de woelige wateren van de Cook Strait te begeven.
Tegen 18u waren we terug in Picton en sloten we opnieuw bij de rij wachtenden aan, voor de overzet van 19u. Tegen 21u mochten we de boot op. Stapelproblemen. Nog voor tienen vertrokken we en om 02u15 reden we de boot af, Noordeiland op.
Behalve enkele kinderen had er niemand geklaagd...
Anne en John waren voor ons opgebleven en hadden een warme chocomelk klaargezet. Drie nachten bleven we bij dit enorm gastvrije koppel, die trouwens volledig weg waren van Jill...
We hadden op veilig gespeeld: de boottrip die oorspronkelijk op 3 mei geboekt was naar 2 mei verzet, zodat we op 3 mei zeker om 19u - en op het gemak - in het Westpac stadium zouden geraken. Gelukkig hadden we ruim gerekend.
Er stond rugby op het programma: Hurricanes (Wellington) - Lions (Zuid-Afrika), een wedstrijd van de Super 14 Competitie. Een voetbalequivalent zou zijn: je deelt Spanje, Italie en Engeland elk op in 4 of 5 provincies, je selecteert per provincie de beste spelers van de topclubs en je vormt er een ploeg mee. Deze spelen onderling allemaal 1 keer tegen mekaar (heen Of terug, niet heen En terug). De eerste vier spelen halve finales.
De Kiwi's speelden zo flitsend dat ik er van likkebaarde... Veerle was niet zo onder de indruk en bewonderde het moderne stadium en alle randactiviteiten - van cameraman tot supporter. De uitslag: veel voor de Hurricanes en weinig voor de Lions, hoewel niet echt relevant na een prachtige wedstrijd. 14 juni zien we de All Blacks tegen Engeland in Auckland. Ik kijk er al naar uit!!
Bij ons vertrek uit Wellington, overigens een heel aangename, architecturaal interessante - art nouveau en modern - en gezellige stad, wipte ik nog even binnen bij de collega's van de Nieuw Zeelandse Rugby Union. Ik ken al wat rugbybonden die graag het materiaal zullen kopieren dat ik ginder meekreeg! Laat het me zo zeggen: het is af.
Ze hadden ons op voorhand verwittigt: hoe noordelijker je gaat in NZ, hoe minder hartelijk de mensen. En alsof dat nog niet verontrustend genoeg was... het noordeiland zou ook qua natuur heel wat anders zijn en zeker niet zo ruig noch desolaat.
Hoe ruig kan het zijn? De eerste twee uren autostrade en highway van stad naar stad bevestigden de stelling. Maar toen namen we een laatste afslag en was het Total Loss. Regen met bakken, donker al in de vroege namiddag, mistroostig en kil; losgekomen stenen en zelfs rotsblokken midden op de weg: niet 1 maal maar elke 5a10 km moesten we er even voor op de rem gaan staan; een weg die urenlang kronkelt langs dramatische vergezichten en een van slib vergeven woestbruine kolkende rivier. Toen we de hoofdweg verlieten schakelden we al snel terug naar tweede, om 15 km over een grindweg te slingeren naar een godvergeten dal. We vonden uiteindelijk de juiste afslag en nog eens 5km grind en rotsblokken later, langs twee ravijnen waar speciaal voor die ene boerderij een weg door gevormd was kwamen we aan.
Carmen, ex-model, 180cm, en Chris, schapenboer, 165cm, op zijn voorzichtigst gezegd een weinig voor de hand liggende combinatie maar ondertussen 18 jaar gelukkig getrouwd. De 16-jarige dochter studeert thuis en de 14-jarige dochter zit op boarding school waarvan ze slechts elk derde weekend thuiskomt.
Het doet ongelooflijk veel deugd weer een echte Kiwi-ervaring op te doen, na onze POM - Prisoner of Mother England, zoals Kiwi's de Engelsen hier noemen - ervaring in Motueka. Daar konden we op het einde van ons verblijf de mentaliteit steeds minder apprecieren: te gierig en weinig spontaan, heel NZ a-typisch.
Uitzonderlijk afgelegen, een dramatisch landschap tenmidden adembenemende bergen en inheemse regenwouden dat opnieuw de fotograaf in Veerle tot leven gewekt heeft, omringd door schapen, klassepaarden, koeien, wilde en tamme herten, everzwijnen en berggeiten... We maakten met plezier 2 kennels. 1 voor Jill en 1 voor haar speelkameraad, de altijd kwispelende woo woo Bob. We velden heelder bomen en zaagden/kliefden ze houtvuurklaar. We voederen koeien, herten en paarden dagelijks silovoer (op de quad, de hond die naast ons loopt, door berg en weiland) en managen nu de boerderij terwijl de familie vier dagen naar Taupo is voor een jumping, dressage en cross country competitie van Ashleigh.
Tijdens de vrije tijd bezochten we Tongariro National Park - in de sneeuw (voor het eerst in NZ)! en met matige zichtbaarheid, maar desalniettemin spectaculair vulkaanlandschap. We gingen een dag naar de wedstrijd in Taupo kijken, wederom schilderachtige landschappen. Edoch, omdat het telkens weer heel ver rijden is als je ergens naartoe wilt en het hier eigenlijk allemaal indrukwekkend genoeg is, blijven we al even graag thuis.
Veerle genoot enorm van de paardrijrit met Ashleigh op de steile hellingen van het domein. We genieten er allebei heel erg van dat ons werk weer erg gewaardeerd wordt en dat we dagelijks in de warme bovenliving in de leren zetels kunnen neerploffen om een boekje te lezen of het nieuws te bekijken en iets later de trap - de eerste keer dat een huis hier een trap en bovenverdieping heeft - af te komen om aan de met heerlijk eten en wijn gevulde tafel de dag gezellig af te ronden. We krijgen hier de indruk dat we gerust nog een paar jaar in NZ kunnen blijven.
Als afsluiter, de groote zwijnenjacht:
Chris gaat dagelijks werken, maar in het weekend is er tijd voor ontspanning. Zijn ultieme onspanning: the 'pig hunt'. We stonden pas om 06u op omdat het om 03u nog veel te donker was (geen maan). We reden eerst met de drie zwijnhonden naar de boerderij waar hij anders gaat werken. Vervolgens de Quad op en de bergweiden in, de honden dolenthousiast snuffelend rondom ons.Toen we na een uur rustig rondrijden, terwijl de honden hun ding deden, nog geen verse sporen gekruist hadden, gingen we 'off road'. "Doe je vest maar af, want het zal warm worden", zei Chris, bij 3 graden en grondvorst. En gelijk had hij. We daalden eerst nog even rustig een wei af, maar toen begon het regenwoud: daar was het al meteen 5 graden warmer. En toen begon hij te dalen zoals ik het ooit nog maar 1 iemand eerder had zien doen (nvdr. Bartje, hihi). Het was genieten: lopen, bomen vastgrijpen om de vaart te beperken, je laten vallen om een stijl stuk op de rug af te glijden, opnieuw vaste grond onder te voeten te vinden en door te lopen. Instant warm, 20 minuten blijvend afdaalplezier.
Na vele omzwervingen door het dichte woud, parallel aan de hoogtelijnen, redelijk laag in de vallei was het tijd om terug te keren... de helling weer op, over een gelijdelijk steigende bergkam.
Ongeveer halverwege de klim was het even tijd om neer te zitten, en voor Chris om een volwassen zak weed uit te halen. Ik zat al heel de tijd met binnenpretjes, van in zijn kielzog door de bergen te draven, en nu kon ik al helemaal niet meer. Hij heeft zijn prive-plantage, ergens op die honderden hectares bergen... geen mens die't weet. Vanaf daar liep ik voorop... en plots schoten de honden weg. Ze hadden dat elk wel al eerder gedaan, maar nooit zo unaniem en resoluut. "Hahaa", zei hij met pretlichtjes in de ogen. De honden waren naar rechts weggelopen, maar hij wees naar links door het struikgewas. Ik zag ze meteen. Moeder de zeug en big. Hij kon van zijn positie niets meer zien en we mochten ook niet meer bewegen, dus seinde ik hem hoeveel ik er zag. Eerst 2, 3, 4, en tegen dat ik aan 6 zat begonnen ze weg te lopen. Ik dacht verdorie toch, waar zijn die honden als je ze nodig hebt. Maar het was blijkbaar door de honden dat ze begonnen te lopen. Die hadden hun spoor opgepikt dat rechtsom over de heuvelkam liep. Van zodra duidelijk was dat de honden achter de zwijnen aanzaten, zette Chris het op een lopen. Ik moest al snel een versnelling hoger schakelen om hem bij te houden, ik kon niet meer, van het lachen. We hoorden een zwijn krijsen en zo snel als mogelijk liepen we de berg op ernaartoe. De drie honden hielden een zwijn vast aan nek en oren. Zonder gezever kreeg het zwijn al snel een extra tochtgat door het hart en de nek. Zodra zeker was dat het niet ver meer ging lopen, joeg Chris de honden weg zodat ze hopelijk nog een ander zwijn zouden vangen.
Terwijl de honden weg waren, legde Chris het zwijn in mijn nek en begon ik de terugtocht naar de quad. De honden vonden niets meer. Het zwijn werd de haren afgebrand op een vuurtje en aan wegenwerkers gegeven die gratis een weide met de kraan kwamen effenen, nadat ze het puin van de weg geruimd hadden, dat er nog lag van de dag dat we in volle regen aankwamen. Einde van een geslaagd en te herhalen avontuur...
Tijd om de honden uit te laten en met onze 7 honden te gaan wandelen!
Van bij het haardvuur,
Veerle en Koewne
Abonneren op:
Posts (Atom)