mbreuh

Tussen de varkens en de kippen...

2008-07-07T16:22:00.000-07:00

De ochtendstond in Paparoa, Northland

2008-07-06T22:27:00.000-07:00

De ochtendstond. De zon straalt. Het blauw verdwijnt. De wind zwelt aan, het bliksemt, hagel slaat tegen de ruiten nog voor de donder ‘broem’ kon zeggen. Honderden kippen crossen over het pad van de open weide terug naar de schuur.
Plots gaat de wind weer liggen, de hemel is blauw en een Belg zou denken dat het voor de rest nog een prachtige dag wordt... want zo voelt het aan. De kippen weten beter. Die crossen met honderden het pad af, in de wetenschap dat ze waarschijnlijk maar twintig minuten hebben voor het volgende onweer. Zij die hun ei nog kwijt moeten blijven binnen.
Elke dag zijn er minstens een paar regenbogen, links of rechts: van de bui die nog moet komen of van de bui de we net gehad hebben.
Het eten verwarmt de koude biggen. Ze komen van alle kanten toegestroomd, modder makend van de aarde die de hoge druk van hun smalle poten niet kan verdragen. Drie emmers ‘Kumara’ verdwijnen zo snel als een groot pak frieten op tafel bij een vijf-koppig Vlaams gezin. Gelukkig krijgen de 84 biggen daarna nog 30 liter eieren en 35 liter kippenvoeder. Dat houdt hen nog een half uurtje bezig. Daarna is het wachten op de middagportie.
Hector en zijn zeugen staan op een gelijkaardig dieet, met 1 verschil: als compensatie voor het feit dat ze minder eieren krijgen, werpt Bert hen dagelijks de pas overleden kippen toe. Deze overtollige kippen waren de reden waarom hij met varkens begonnen is. Dit heeft nogal de neiging uit de hand te lopen als je weet dat hij een tiental zeugen heeft, een zeug gemiddeld 2 keer per jaar ‘werpt’, een tiental biggen per keer.
Nooit eerder aten we zoveel eieren, ham, spek, worsten en gekapt. En allemaal zo lekker... De varkensworst bijvoorbeeld smaakt hemels na een jaar van schapenworsten. Maar ik denk toch dat ik morgenochtend nog eens gewoon confituur op mijn boterhammen smeer. Het hoeft niet elke ochtend met spek en eieren.
Ik heb zelden zo’n fitte kippen gezien. Ze lopen net voor de twaalfde keer vandaag hun schuur binnen, toch een goede 50 meter rengalop verwijderd van hun groene weide.
De dag kabbelt verder. Weer een regenboog. Zo meteen moet m’n brood in de oven. Veerles quiche mag er bijna uit. Het wordt lekker eten vanavond.
De douche doet deugd. Het lopen was heilzaam maar toch wat nat en koud. Het had er nochthans goed uit gezien... de zon scheen toen ik vertrok. Ik zou geen goede kip zijn. Nog een geluk dat ik vandaag zoveel spek en eieren at.
De avond valt. De kippen lopen niet meer zo snel naar binnen. Ze beseffen dat het de laatste keer is. Tijd voor de stok. Veerles quiche is verrukkelijk, met ham, eieren en zilverbiet. En de rode wijn gaat er ook goed bij. En dan had ik het nog niet over de lekkere soep die dagelijks op het menu staat nu Veerle voor haar verjaardag een soepboek kreeg.
We hangen lui en verzadigd in onze zetel. Het was een toffe film. Nog even Veerles rug masseren. Die halve pul massageolie moet nog leeggeraken. Ze kan niet mee in de bagage en volgende week vertrekken we.
We liggen languit in het warme bed. Ik ben benieuwd wat de dag morgen zal brengen...

Veerle en Koen

Zwart voor de ogen

2008-06-23T22:37:00.000-07:00

Zwart voor de ogen

Ze hadden geen kans
Ze hebben nooit een kans gehad

Het is moeilijk aanvallen
Zonder zelfs de moed der wanhoop
Onder de indruk
Opkijkend door respect
Als schapen naar een schaaphond
Als apathie naar bezieling...
... als middelmatigheid naar passie

Engeland 12 – Nieuw-Zeeland 44

Bij John en Ruth

2008-06-23T22:18:00.000-07:00

t Natte noorden

2008-06-21T01:05:00.000-07:00

“De zon in haar meest vloeibare vorm” noemt John het: harde regenbuien. Maar ook gure wind. De winter doet zijn intrede. Maar hier in Northland, Whangarei, blijft het behalve te nat wel erg mild en heel vochtig. Onder nul gaan we nog niet. De windturbines draaien er wel op los en aan alternatieve energie is er op de top van deze heuvel momenteel zeker geen tekort.
John en Ruth leven erg klein behuisd en primitief, vooral omdat ze momenteel aan het bouwen zijn. Stroom is er gelukkig bijna altijd, na een zonnige dag door de zonnepanelen of bij veel wind door de turbines; douchen gebeurt in een cabine buiten; de WC is een “longdrop” en de was wordt met de hand gedaan. Erg primitief dus, maar ze blijven er optimistisch onder. Ik bewonder hen. Geen ruimte genoeg om ons een kamer aan te bieden, dus logeren we bij de zoon, 1,6km verderop. Ook daar primitief, maar alles went.
John kan praten als geeneen en weet op alles wel wat gezegd. Geduld vereist dus soms. Maar daar lijkt Koen die hem volgt tijdens zijn buildingactiveiten erg goed mee om te kunnen gaan. Weerom bewondering van mijn kant. John’s lach is er echter 1 uit de duizend en tijdens onze dagelijkse gezellige filmavonden bezorgt die me telkens weer binnenpretjes.
Muziek lijkt voor deze familie een deel van het leven. En daar zijn de drums en de gitaren die een groot deel van de leefruimte inpalmen een bewijs van.
Ruth is erg zachtaardig en ontzettend vriendelijk. Getekend voor het leven na een accident op de boerderij bij het melken door chronische zenuwpijnen in haar been, boert ze toch dapper door. Ze zorgt voor het voederen van het vee, regelt de verkoop met de stock agent, melkt dagelijks de geit, zorgt voor de paarden... Terwijl de mannen zich toeleggen op hun bouwproject, trek ik met Ruth op. Gezellig binnen in het zware regenweer naai ik waterdichte stof op de zomerdekens van de paarden. Ik help de kalfjes te voederen, paarden te verzorgen...
We leren de huid van een koe te bewerken om er een tapijt van te maken: geen 1-dagswerkje! Het vet en vlees moeten zo goed als mogelijk worden afgeschraapt. Daarna zal de huid bewerkt worden met een mengeling van kerosine, bakpoeder en... hersenen. Een heel proces dus.
Voor John en Ruth, die beiden erg gelovig zijn, is de familieband heel belangrijk. En dat valt te merken. Zoon en dochter, vader en moeder, zus... wonen op dezelfde baan en meer dan eens per dag wordt er heen en weer gebeld. Ook de maaltijden zijn dikwijls een groots familiegebeuren.
Slechts anderhalve week zullen we hier blijven, want we willen graag nog naar een varkensboerderij. De weken voor onze terugkeer naar Belgie korten. En dat voelen we. Een vreemd gevoel. Een verlangen naar een weerzien. En terzelfdertijd een besef van veel afscheid, van mensen en plaatsen.
De Field Days, een gigantische landbouwbeurs in Hamilton waar we twee weken geleden naartoe gingen. De tweede grootste ter wereld op de VS na. Een 40-jarig bestaan werd gevierd en Koen en ik keken er ons de ogen uit het lijf: van klein tot supergroot, allerhande landbouwmateriaal ten toon gesteld: voor de omheining, voor houtbewerking, voor het melkvee, tractoren en graafmachines, kettingzagen voor Koewne en paardrijmateriaal voor mij,... We ontmoetten er onze vrienden van de Westkust op het Zuideiland, de boeren Pete en Sonia terug en kregen spontaan logement en “dogsitting” aangeboden bij een kennis van hen in Hamilton.
Jill, onze trouwe viervoeter, voelt zich trouwens nog uiterst in haar nopjes. Sinds ze haar vaccinatie tegen hondsdolheid heeft gekregen – 1 van de vereisten net als de verplichte microchip voor ze mee naar Belgie kan vliegen – crosst ze er oprecht gelukkig op los, over bergen, door het water waar ze eerst bang van was, doorheen het hoge gras, langs het strand. Ze heeft al zoveel bijgeleerd sinds ze met ons meereist en ’t doet ons deugd om de veranderingen te zien en te beleven.
17u30: de avond valt en het is tijd voor ‘dinner’ en misschien nog een gezellige film, voor mij dan toch. Want vanavond spelen de All Blacks opnieuw en dat wil Koewne natuurlijk voor geen geld missen. Hoe we ze live gingen bekijken in het Eden Park in Auckland laat ik aan hem over.

Mij rest enkel een warme groet vanuit het Noorden op het Noordeiland voor het haardvuur.

Koen en Veerle

Er is altijd tijd voor wat natuurfotografie

2008-05-18T20:26:00.000-07:00

Fun in Tongariro National Park

2008-05-18T20:22:00.000-07:00

Bij de McKinstry's thuis

2008-05-18T20:10:00.000-07:00

Wellington: een impressie

2008-05-18T20:05:00.000-07:00

een beetje melancholie van Zuid naar Noord

2008-05-18T19:14:00.000-07:00

Steil in stijl

2008-05-18T19:12:00.000-07:00

Omdat Motueka behalve leerrijk nu ook weer niet zooo bijzonder was, maak ik er geen woorden meer over vuil. 2 Mei was het tijd om Zuid voor Noord in te wisselen. Een moment om stil van te worden en even in melancholie te verzinken. We hadden er zoveel prachtige momenten beleefd en mensen ontmoet...

Om 14u00 de boot geboekt om tegen zessen bij Anne en John in Wellington te zijn, familie van een familie die we in de Catlins leerden kennen. De overtocht verliep voorspoedig... het eerste uur. We waren de magnifieke Marlborough Sounds nog niet uit of de motor stokte. Het anker werd uitgesmeten en we gingen ook niet meer vooruit. Het werd bodemloos rustig. Kiwi's klagen niet. Daar kunnen Amerikanen en Europeanen nog een punt aan zuigen. De truckchauffeurs die dringend moesten leveren om aan het weekend te kunnen beginnen gingen naar de bar en dronken een pintje. De jagers die bij aankomst in Wellington nog 13 uur moesten rijden naar het meest noordelijke punt van het eiland dronken er 6. En iedereen wachtte rustig.
Na een half uur stilliggen liet de kapitein weten dat de motor was stilgevallen en ze hem voorlopig nog niet in gang kregen. Weinig nieuws. Een klein uur later kregen ze de motor aan de praat. Dat liet de kapitein ons weten, ongeveer 5 minuten nadat het aanslaan van de motor ons abrupt ontdommeld had en tegelijk onze slaap verstoord. De hilariteit waarbij ook hier en daar wat mensen moesten lachen duurde niet lang, want hij liet in dezelfde zucht weten dat we teruggingen naar Picton. De motor was niet betrouwbaar genoeg om er ons mee op de woelige wateren van de Cook Strait te begeven.
Tegen 18u waren we terug in Picton en sloten we opnieuw bij de rij wachtenden aan, voor de overzet van 19u. Tegen 21u mochten we de boot op. Stapelproblemen. Nog voor tienen vertrokken we en om 02u15 reden we de boot af, Noordeiland op.
Behalve enkele kinderen had er niemand geklaagd...

Anne en John waren voor ons opgebleven en hadden een warme chocomelk klaargezet. Drie nachten bleven we bij dit enorm gastvrije koppel, die trouwens volledig weg waren van Jill...
We hadden op veilig gespeeld: de boottrip die oorspronkelijk op 3 mei geboekt was naar 2 mei verzet, zodat we op 3 mei zeker om 19u - en op het gemak - in het Westpac stadium zouden geraken. Gelukkig hadden we ruim gerekend.
Er stond rugby op het programma: Hurricanes (Wellington) - Lions (Zuid-Afrika), een wedstrijd van de Super 14 Competitie. Een voetbalequivalent zou zijn: je deelt Spanje, Italie en Engeland elk op in 4 of 5 provincies, je selecteert per provincie de beste spelers van de topclubs en je vormt er een ploeg mee. Deze spelen onderling allemaal 1 keer tegen mekaar (heen Of terug, niet heen En terug). De eerste vier spelen halve finales.
De Kiwi's speelden zo flitsend dat ik er van likkebaarde... Veerle was niet zo onder de indruk en bewonderde het moderne stadium en alle randactiviteiten - van cameraman tot supporter. De uitslag: veel voor de Hurricanes en weinig voor de Lions, hoewel niet echt relevant na een prachtige wedstrijd. 14 juni zien we de All Blacks tegen Engeland in Auckland. Ik kijk er al naar uit!!
Bij ons vertrek uit Wellington, overigens een heel aangename, architecturaal interessante - art nouveau en modern - en gezellige stad, wipte ik nog even binnen bij de collega's van de Nieuw Zeelandse Rugby Union. Ik ken al wat rugbybonden die graag het materiaal zullen kopieren dat ik ginder meekreeg! Laat het me zo zeggen: het is af.

Ze hadden ons op voorhand verwittigt: hoe noordelijker je gaat in NZ, hoe minder hartelijk de mensen. En alsof dat nog niet verontrustend genoeg was... het noordeiland zou ook qua natuur heel wat anders zijn en zeker niet zo ruig noch desolaat.
Hoe ruig kan het zijn? De eerste twee uren autostrade en highway van stad naar stad bevestigden de stelling. Maar toen namen we een laatste afslag en was het Total Loss. Regen met bakken, donker al in de vroege namiddag, mistroostig en kil; losgekomen stenen en zelfs rotsblokken midden op de weg: niet 1 maal maar elke 5a10 km moesten we er even voor op de rem gaan staan; een weg die urenlang kronkelt langs dramatische vergezichten en een van slib vergeven woestbruine kolkende rivier. Toen we de hoofdweg verlieten schakelden we al snel terug naar tweede, om 15 km over een grindweg te slingeren naar een godvergeten dal. We vonden uiteindelijk de juiste afslag en nog eens 5km grind en rotsblokken later, langs twee ravijnen waar speciaal voor die ene boerderij een weg door gevormd was kwamen we aan.

Carmen, ex-model, 180cm, en Chris, schapenboer, 165cm, op zijn voorzichtigst gezegd een weinig voor de hand liggende combinatie maar ondertussen 18 jaar gelukkig getrouwd. De 16-jarige dochter studeert thuis en de 14-jarige dochter zit op boarding school waarvan ze slechts elk derde weekend thuiskomt.
Het doet ongelooflijk veel deugd weer een echte Kiwi-ervaring op te doen, na onze POM - Prisoner of Mother England, zoals Kiwi's de Engelsen hier noemen - ervaring in Motueka. Daar konden we op het einde van ons verblijf de mentaliteit steeds minder apprecieren: te gierig en weinig spontaan, heel NZ a-typisch.
Uitzonderlijk afgelegen, een dramatisch landschap tenmidden adembenemende bergen en inheemse regenwouden dat opnieuw de fotograaf in Veerle tot leven gewekt heeft, omringd door schapen, klassepaarden, koeien, wilde en tamme herten, everzwijnen en berggeiten... We maakten met plezier 2 kennels. 1 voor Jill en 1 voor haar speelkameraad, de altijd kwispelende woo woo Bob. We velden heelder bomen en zaagden/kliefden ze houtvuurklaar. We voederen koeien, herten en paarden dagelijks silovoer (op de quad, de hond die naast ons loopt, door berg en weiland) en managen nu de boerderij terwijl de familie vier dagen naar Taupo is voor een jumping, dressage en cross country competitie van Ashleigh.

Tijdens de vrije tijd bezochten we Tongariro National Park - in de sneeuw (voor het eerst in NZ)! en met matige zichtbaarheid, maar desalniettemin spectaculair vulkaanlandschap. We gingen een dag naar de wedstrijd in Taupo kijken, wederom schilderachtige landschappen. Edoch, omdat het telkens weer heel ver rijden is als je ergens naartoe wilt en het hier eigenlijk allemaal indrukwekkend genoeg is, blijven we al even graag thuis.

Veerle genoot enorm van de paardrijrit met Ashleigh op de steile hellingen van het domein. We genieten er allebei heel erg van dat ons werk weer erg gewaardeerd wordt en dat we dagelijks in de warme bovenliving in de leren zetels kunnen neerploffen om een boekje te lezen of het nieuws te bekijken en iets later de trap - de eerste keer dat een huis hier een trap en bovenverdieping heeft - af te komen om aan de met heerlijk eten en wijn gevulde tafel de dag gezellig af te ronden. We krijgen hier de indruk dat we gerust nog een paar jaar in NZ kunnen blijven.

Als afsluiter, de groote zwijnenjacht:
Chris gaat dagelijks werken, maar in het weekend is er tijd voor ontspanning. Zijn ultieme onspanning: the 'pig hunt'. We stonden pas om 06u op omdat het om 03u nog veel te donker was (geen maan). We reden eerst met de drie zwijnhonden naar de boerderij waar hij anders gaat werken. Vervolgens de Quad op en de bergweiden in, de honden dolenthousiast snuffelend rondom ons.Toen we na een uur rustig rondrijden, terwijl de honden hun ding deden, nog geen verse sporen gekruist hadden, gingen we 'off road'. "Doe je vest maar af, want het zal warm worden", zei Chris, bij 3 graden en grondvorst. En gelijk had hij. We daalden eerst nog even rustig een wei af, maar toen begon het regenwoud: daar was het al meteen 5 graden warmer. En toen begon hij te dalen zoals ik het ooit nog maar 1 iemand eerder had zien doen (nvdr. Bartje, hihi). Het was genieten: lopen, bomen vastgrijpen om de vaart te beperken, je laten vallen om een stijl stuk op de rug af te glijden, opnieuw vaste grond onder te voeten te vinden en door te lopen. Instant warm, 20 minuten blijvend afdaalplezier.
Na vele omzwervingen door het dichte woud, parallel aan de hoogtelijnen, redelijk laag in de vallei was het tijd om terug te keren... de helling weer op, over een gelijdelijk steigende bergkam.
Ongeveer halverwege de klim was het even tijd om neer te zitten, en voor Chris om een volwassen zak weed uit te halen. Ik zat al heel de tijd met binnenpretjes, van in zijn kielzog door de bergen te draven, en nu kon ik al helemaal niet meer. Hij heeft zijn prive-plantage, ergens op die honderden hectares bergen... geen mens die't weet. Vanaf daar liep ik voorop... en plots schoten de honden weg. Ze hadden dat elk wel al eerder gedaan, maar nooit zo unaniem en resoluut. "Hahaa", zei hij met pretlichtjes in de ogen. De honden waren naar rechts weggelopen, maar hij wees naar links door het struikgewas. Ik zag ze meteen. Moeder de zeug en big. Hij kon van zijn positie niets meer zien en we mochten ook niet meer bewegen, dus seinde ik hem hoeveel ik er zag. Eerst 2, 3, 4, en tegen dat ik aan 6 zat begonnen ze weg te lopen. Ik dacht verdorie toch, waar zijn die honden als je ze nodig hebt. Maar het was blijkbaar door de honden dat ze begonnen te lopen. Die hadden hun spoor opgepikt dat rechtsom over de heuvelkam liep. Van zodra duidelijk was dat de honden achter de zwijnen aanzaten, zette Chris het op een lopen. Ik moest al snel een versnelling hoger schakelen om hem bij te houden, ik kon niet meer, van het lachen. We hoorden een zwijn krijsen en zo snel als mogelijk liepen we de berg op ernaartoe. De drie honden hielden een zwijn vast aan nek en oren. Zonder gezever kreeg het zwijn al snel een extra tochtgat door het hart en de nek. Zodra zeker was dat het niet ver meer ging lopen, joeg Chris de honden weg zodat ze hopelijk nog een ander zwijn zouden vangen.
Terwijl de honden weg waren, legde Chris het zwijn in mijn nek en begon ik de terugtocht naar de quad. De honden vonden niets meer. Het zwijn werd de haren afgebrand op een vuurtje en aan wegenwerkers gegeven die gratis een weide met de kraan kwamen effenen, nadat ze het puin van de weg geruimd hadden, dat er nog lag van de dag dat we in volle regen aankwamen. Einde van een geslaagd en te herhalen avontuur...
Tijd om de honden uit te laten en met onze 7 honden te gaan wandelen!

Van bij het haardvuur,

Veerle en Koewne

Eerste weken in de Four Foot Lodge

2008-04-14T15:50:00.001-07:00

Wij zijn samen onderweg

2008-04-14T15:33:00.001-07:00

Horse Cutting...een voorsmaakje

2008-04-14T15:31:00.001-07:00

Familiebezoekjes

2008-04-14T15:21:00.000-07:00

op weg naar de Four Foot Lodge

2008-04-14T15:19:00.000-07:00

Met de gedachte om zelf ooit een kennel uit te bouwen voor mensen die op vakantie gaan en hun hond in goede handen willen achterlaten, zijn we in Motueke beland. Motueke, een stad in het noorden van het Zuid-eiland met vijf a zes duizend inwoners, een doorgangspunt voor vele toeristen naar Abel Tasman National Park en Golden Bay. Noem het een kleine Britse gemeenschap want – met hier en daar ook Duitsers en een occasionele Zwitser en Hollander – zijn er hier behalve “Kiwi fruit” niet echt veel Kiwi’s terug te vinden. Britten gehuisvest op het stukje land of lifestyle block midden in de natuur, omdat ze door te hoge huisprijzen thuis hier meer begrepen en op het gemak voelen dan elders. Dichtbij de zee en veel moois zoals de Sand Spit met ontelbare vogelsoorten, de witte en grijze reiger, de Pukeko en de Waka, maar toch niet een regio voor op onze toplijst. Te veel bosbouw en te veel plekken op de heuvels? Te afgebakend en ingesloten voor ons? Misschien moeilijk te geloven in een land waar je meer ruimte dan mensen hebt. Maar een twintig minuten tot half uur durende autorit voor je de hond kunt uitlaten op een plek dat geen prive-eigendom is, is het bewijs van die ingeslotenheid.

Four Foot Lodge voor een vijftal weken. Onze laatste boerderijbestemming op het ons zo dierbare Zuid-eiland waar we acht maanden van ons Nieuw Zeeland avontuur besloten door te brengen.

Na een heel fijn en intens weerzien in de Catlins bij Kate en Bruce, ons Catlins Canter gebeuren, de fietsuitdaging voor Koen, broer en zus (Tine en Pieter, en Bart en Hannelore kwamen nog enkele dagen op bezoek. Er werd veel gebabbeld, gezellig gekaart – allez, ’t zag er toch zo uit want zelf kan ik me niet meteen een kaartfanaat noemen – veel paaseieren gegeten, ...), Dries zijn aanwezigheid (een reis waar hij al veel eerder over had gesproken in Belgie werd nu realiteit en het deed me veel om m’n broer voor enkele dagen bij ons te hebben in Nieuw Zeeland), reizen we nu met zijn drietjes.

Jill, onze schaaphond, 1 jaar en 1 maand, ontzettend speels maar ook erg onderdanig, gekweekt om een werkhond te worden bij Bruce en Kate, reist met ons mee. Een zot idee misschien? Ja, maar aan haar hangen zoveel herinneringen vast.

Nog even een tussenstop in Fairlie en Geraldine voor jullie vertel over de Fourfoot Lodge. Het was eerder een toeval, maar een heel leuk toeval dan wel. Koen en ik zouden op onze weg naar het Noorden naar de finales van de “Horse Cutting” gaan kijken waar Pete (de boer in Whataroa) over gesproken had. Even verifieren toch maar door een telefoontje naar de organisatie. En ooh, de finales waren al over, 1 week te laat, vergist van datum. Maar aah, we waren van harte welkom bij Mike, de hondentrainer, en Theresa, winnares van de Horse Cutting finales in NZ, voor uitleg over de sport en om zelf eens te proberen. Een woordje uitleg over Horse Cutting: het is een dicipline waarbij te paard het vee (meestal een stier) gescheiden wordt van het andere vee. Horse Cutting paarden, meestal Quarter Horses, zijn heel sterk, snel en hebben krachtig ontwikkelde achterbenen voor de snelle zijwaardse bewegingen die ze moeten maken wanneer ze een stier moeten belemmeren om terug naar het andere vee te lopen. Het is een soort Western gebeuren waarbij de ruiter wat doorgezakt op het paard zit, nauwelijks de teugels gebruikt (de handen moeten eigenlijk stilliggen op de schoft van het paard), veel met benen en zit werkt en zich vasthoudt aan een – noem het – hendel op het zadel om de heel krachtige bewegingen van het paard onder zich te kunnen volgen. Bij Theresa leerde ik de basisprincipes, niet meteen met een echte stier maar met een plastic zak aan een lijn gespannen over de piste. Die zak is een imitatie van eens stier, die door het paard wordt gevolgd. Mijn eerste indruk van de sport was: superkrachtig het paard, maar weliswaar ook prachtig de bewegingen ervan. Een avond met Mike en Theresa samen leerde ons ook veel over hondentraining. En Koen en ik hingen aan de lippen van Mike die, hoe bescheiden ook, het voor ons duidelijk maakte hoeveel hij van zijn vak afwist.

De weg naar Motueka was vaak adembenemend. Zeker Catle Hill (ons aangeraden door Dries en Geert) met de zandsteen rotsformaties die plots opduiken in het landschap, de mist over het Kinga meer met de weerspiegeling van de bergen, het onvergetlijke berglandschap op weg naar Arthurs’ Pass, de spuiende zee bij de Pancake Rocks bij de Westkust (dit zijn rotsen bij Punakaiki die door jarenlange inslag van de golven dwars doorgesneden zijn waardoor de verschillende lagen zichtbaar geworden zijn. De lagen die erdoor zichtbaar werden zijn als pannenkoeken op mekaar gestapeld, vandaar de naam). Tijd voor wat toeristische activiteiten dus.

In de Fourfoot Lodge is er ruimte voor een dertigtal honden. Veel lijkt dat misschien maar eigenlijk maar klein vergeleken bij wat de vorige eigenaars ermee deden. Er is ook een Cattery maar erg veel katten verblijven er niet. We leren hier veel bij over de aanpak van een hondenkennel met Terry, de eigenares en gastvrouw, en Tony, die hier vast werkt. Ik help vooral met de verzorging van de honden: hokken uitkuisen, eten en medicamenten geven, assisteren bij de speeltijd van de honden... Koewne draagt zijn steentje bij de kennels bij door te helpen met het onderhoud. Zo renoveerde hij hier al een grote kennel voor de komst van een Deense Dog en het resultaat mag gezien worden.

Op de To-do lijst staat hier ook veel houtwerk. “Boomaap” Koen aan het werk zien bezorgt me vooral veel bewondering en natuurlijk ook bij gelegenheid een aansporing tot voorzichtigheid. Maar voor hem blijft het een passie. Resultaat: veel kettingzaag, kap en stokeerwerk dus waarmee we onze uren hier weten te vullen.

Dagelijks de melkkoe (Sparrow) onder handen nemen: een taak waarvan ik de smaak wel te pakken gekregen heb. Melken is voor mij een echt relaxatiemoment geworden en in plaats van de radio aan te steken, waag ik me dikwijls nog eens aan wat vocale expressie. Veel liefdadigheidswerk hier ook. Het is te zeggen: er wordt gespaard voor een schoolreis en bij sponsoractiviteiten daarvoor dragen ook wij ons steentje bij. Ik ben mee gaan hout verzamelen en samen zijn we gaan helpen op de Car boot sale (een soort tweedehands marktje) waarvoor ik Scones gebakken had die aan de “koffie-desserttafel” verkocht werden. Koewne is ook een paar keer frisbee lessen gaan geven in het plattelandsschooltje en de eerste dag werd ik ook meteen aangeworven tot volleyballerares... alle hulp welkom, niet?

Van sport en beweging zeker niets te kort. Jill verwacht van mij heel wat wandel-, exploratie- en speelmomenten. En Koewne is al basisspeler geworden in de Riwaka Rugbyclub voor deze 5 weken. Was het niet dat hij zich enkele dagen geleden bezeerd had aan de kuit van de ladder te vallen bij het appelplukken (iets wat we hier af en toe doen voor extra inkomsten, ahum), dan zou hij bijna elke dag op het veld staan. Jaja, hij er mee in zijn nopjes en hij leert veel bij in het B-team, waar driekwart van de mannen een kop groter en minimaal 15kg zwaarder zijn dan hem.

Terry en Jim (haar echtgenoot die hier enkel in het weekend is omdat hij tijdens de week als ingenieur aan de Westkust werkt) hebben 2 prachtige, welopgevoede kinderen: Pete en Chris, 12 en 5. Van niets echt bang, gaat Pete, een echt vogelliefhebber, graag met zijn Pa vissen en jagen en hielp hij ons zelfs een dag om de geslachte kippen te pluimen. Chris speelt erg graag, vooral op de trampoline, en praat honderd uit.

Op de plannen staat nog: een duivenkot maken, nog wat kennelwerk, nog wat appelplukken, nog wat kaasmaken, naar een bekende paardentrainer gaan kijken dit weekend, veel rugby en tussendoor wat rusten (onze Tin Shed accommodatie is al een stuk aangenamer geworden nu we er een raam ingestoken hebben, de muren afgewerkt hebben, en ik het geheel een likje verf gegeven heb), uitstapjes doen en genieten.

Op 3 mei varen we over naar de andere kant, Het Noord-eiland, de winter tegemoet.

Met liefs,

Ve en Koen

De Catlins' Canter in beeld

2008-04-14T14:57:00.000-07:00

De Catlins's Canter

2008-04-14T14:56:00.000-07:00

In een kleine tent op een campsite in Woodstock Valley
tussen tientallen trailers
en 139 deelnemers van jong tot 70 jaar oud
op de Catlins’ Canter
64km te paard in twee dagen
begeleid en dus zonder zelfstandig hekkens te hoeven openen
doorheen weiden, boerderijen, over bergen, langs rivieren en de zee
een en al gebruis van mensen en paarden, gehinnik en gelach, veel stappen maar soms ook lopen, steile bergop- en af
en vergezichten om U tegen te zeggen.
Koen op de drie jaar oude Kelly
en ik op Leanne’s paardje Kim, beiden met een rode wimpel rond de staart, een waarschuwing voor de occasionele trap
Een uitdaging voor mens en dier
Met vele stille momenten
Gewoon om even te genieten van de natuur
En ’s avonds de stijve kuiten en pijnlijke plekken op de poep
gezellig weggebabbeld en gedronken, met een Montheiths, Speights, het standaardbier
gedanst en lekker gegeten
En terug vroeg onder de wol
In een kleine tent op een campsite in Woodstock Valley

PS: Was het niet dat Bruce gevallen was dan zou ik het de perfecte paardrijervaring voor het eerst met z’n tweeen genoemd hebben.

Go west!

2008-03-07T21:49:00.000-08:00

Kaka

Nooit eerder gebruikte ik het woord “shit” zoveel zonder daarbij te vloeken.

Shit op m’n benen,
shit op de kleren,
shit in de ogen
en shit in m'n botten.

Shit om op te kuisen,
shit om van weg te duiken,
shit om in rond te stappen
en shit om uren naar te ruiken.

Ze is groenbruin, dik vloeibaar, spettert steeds verder dan dat je het zou willen,
en blijft in groene plekken op je vel zitten als je haar niet meteen wegspoelt.

Ik zal haar missen.

Ik had niet gedacht ooit een ode over kaka te zullen schrijven, maar ik werd als de kat bij de melk gezet en ik had hem maar binnen te koppen... het vlees was te zwak om aan de verleiding te weerstaan.

We zijn nu drie weken in Whataroa, een dorpje aan de Westkust van het Zuideiland, op een melkvee- en schapenboerderij. We wonen bij Pete, Sonia en hun twee kinderen Steve en Laura. Dagelijks ontbijten we 's ochtends tielijk om vervolgens driehonderd koeien te melken. Gelukkig leggen de meesten hun ei terwijl ze in de wei op ons staan te wachten, maar er zijn er altijd nog voldoende die de ochtend parfumeren terwijl we hen aan het melken zijn. Het geeft je een warm gevoel, en koe die op je kakt, maar dat gevoel wordt na een minuut al koud en nat.

Schapen, vleeskoeien en herten hadden we al gehad. Melkkoeien vergen toch een heel andere aanpak en dus werd ook deze boerderijervaring weerom enorm interessant. Veerle leerde alles over de installatie en ging elke morgen door de ingewikkelde routine die aan het melken voorafgaat. Ondertussen ging ik de koeien halen, elke ochtend uit een andere wei, geholpen door KP, een schaaphond die het werk eigenlijk op haar eentje had kunnen doen - zo goed is ze - mocht ze de nodige poorten en omheiningen zelf kunnen openen en sluiten.
Het komt hierop neer: 25 koeien in de melkschuur stimuleren (een aanpak die beter werkte dan hen er met harde hand in te jagen), tepels kort reinigen, de vier zuignappen aanbrengen vanuit onze werkput (verlaagde werkvloer vanwaar men gemakkelijk aan de uiers kan) en afnemen eenmaal leeggemolken, voederen, tepels desinfecteren, uit de melkschuur jagen en vervangen door een nieuwe rij koeien. Er wordt gewerkt met twee rijen koeien, elk aan een kant van de langerekte werkput, zodat de "cups" (zuignappen) aan bijde zijden gebruikt kunnen worden. Terwijl de ene rij wordt gemolken wordt de andere rij gevoederd en vervangen...
Pete was vroeger een schapenscheerder, en zo werd Veerle een heuse wolselecteur (de verschillende kwaliteiten wol in de juiste zak werpen). Hij is de eerste boer bij wie we verblijven die zelf zijn schapen scheert en het is indrukwekkend om hem bezig te zien. Ook al wordt het scheren hem wat zwaar nu hij halfweg de veertig is, toch won hij dit seizoen nog een 'shearing competition'. Veerle kon hem bij momenten moeilijk bijhouden...

De leukste verantwoordelijkheden die Veerle droeg hebben uiteraard te maken met dieren - niet melkvee. Ze zorgde ervoor dat beide paarden, Sunny en Zena respectievelijk 40 en 20 kg vermagerden, hetgeen trouwens een goede zaak is en zeker niet getuigt van marteling. Ze rijdt in elk geval beter dan ooit te voren... Alsof het zo moest zijn, hebben ze hier behalve veel koeien, schapen, stinkende geiten, een haan en twee paarden ook veel honden, 4 puppies in het bijzonder! Nauwelijks een paar weken oud hebben ze ondertussen in hun dagelijkse tienminutendurende trainingssessies geleerd om te zitten, te blijven, aan de lijn te lopen en naar hun baasje - Veerle - toe te lopen op bevel. Niet slecht!

Ik vond ook wat hobbies. Ik leerde tractorrijden. Eerst de oude tractor, en vervolgens - als eerste Wwooffer ooit - ook de gloednieuwe tractor. Ik assisteerde KP ("Keipiee") bij het verhuizen van een kudde schapen over 3-4km highway en door het dorp achter hen lopende en sprintjes trekkend om hen uit voortuintjes of oprijlanen te houden. Leuk, maar nog niet zo mooi als wanneer Veerle deze 'mustering' in de paddocks te paard deed. Het was prachtig om haar bezig te zien, draaien en keren, van galop naar stap naar galop, naar links, naar rechts...
M'n belangrijkste opdracht werd de 'shitpit'. Het werd een missie van drie weken. Pete was meteen enthousiast toen hij hoorde dat ik als 'builder' had gewerkt in Queenstown en vertrouwde voor een groot deel op mijn bijdrage voor de bouw van de strontput en zandval. Scenario: men neme alle koeienkak die dagelijks in de melkschuur met water wordt weggespoelt; dit spoelt allemaal naar een zandval, waar alle aarde en zand dat van de koeien hun hoeven is gevallen bezinkt; deze zandval loopt over in de strontput tot ze vol zit, de drijvende pomp in gang schiet en het stinkende goud over de vele weiden pompt, zonder verstopt te raken met zand.
Vandaag werd de beton gegoten en het werd een succes... de strontput ziet er - nog even - prachtig uit.

Ons verblijf aan de westkust werd opgefleurd door vier bezoekers. Bart en Hannelore bolden in de late middag Whataroa binnen op de fiets, na het Noordeiland en ook al een groot deel van het Zuideiland in nog geen vier weken doorfietst te hebben. Het was een blij weerzien. We maakte van de gelegenheid gebruik om ons eens van het werk te onttrekken en trokken altesamen in onze rode raket naar Franz Joseph glacier... samen met Fox glacier (die 30km verder ligt) de best toegankelijke gletsjers van de wereld. Ze liggen maar enkele meters boven zeeniveau. Dit komt door de enorme regen/sneeuwval aan de westkant van de Alpen: er valt jaarlijks zoveel meter sneeuw dat de gletsjers sneller aangroeien dan dat ze wegsmelten. En het werd een goede wandeling, met tijd om bij te praten, eens even niet te moeten fietsen, eens even niet te werken, en gewoon samen te zijn.
Nog geen week later zitten Veerle en ik Whisky en Chocoladejenever in de jacouzie op het terras te drinken, met de kerstlichtjes aan. We zien twee koplampen de oprit opdraaien aan een tempo dat doet denken aan verdwaalde toeristen. De auto verdwijnt achter het huis. Het eerstvolgende dat we zien zijn Dries en Geert die de hoek omkijken. Onverwacht bezoek! Onze vreemde verwondering werd al snel vreugde en een blij weerzien. Jammergenoeg konden we met hen niet meteen een uitstapje plannen want de volgende dag was veel te doen. Maar daar gaven Geert en Dries niet om. Genoeg te doen op de boerderij! Mee naar de koeien en de woolshed 's ochtends. Een snelle quadbike cursus voor Dries en een woordje uitleg voor Pete van mechanicien Geert. Daarna stofzuigde en zwabberde Dries het huis rond, Geert zeemde de ruiten... Laura haar verjaardagsfeestje kwam eraan. Na nog wat werk aan de strontput en wat worstjes op het verjaardagsfeestje trokken we naar de Okarito lagoon waar we gezellig visten en uiteraard, gewoon wederom tijd hadden om bij te praten.
Ze waren allevier even snel weer weg als ze gekomen hadden, maar gelukkig zien we Dries, Bart en Hannelore terug. Van Geertje moesten helaas afscheid nemen...

Morgen sluiten we ons verblijf hier af met het Wild food Festival in Hokitika waar van sprinkhaan tot krokodil op het menu staat, een gebeuren waar jaarlijks zo'n 15 000 bezoekers op afkomen. 's Ochtends zullen we nog even de handen uit de mouwen steken - of beter: de mouwen hoog oprollen- bij het melken en scheren. En voor we weggaan krijgt de strontput - als het cement eenmaal hard geworden is- een ererondje van mij. Twaren weer goeie tijden hier met Pete, Sonia, Stevie, Laura, Carmen en vele andere wwoofers. En we zullen ze missen: de grappen maar ook altijd de ijver van Pete, de leuke gesprekken, de creativiteit, en het heerlijke zelfgemaakte brood van Sonia, het getater en de vrolijke noot van Laura, de pianodeuntjes, de fietssprongen en de stille helpende hand van Stevie. En met bergen herinneringen en nieuwe farmervaringen geladen trekken we verder, of eerder terug, voor een dagje naar Queenstown en daarna Te Anau en The Catlins voor de grote horsetrek bij Kate en Bruce. T worden vele uurtjes terugbollen, maar onze red rocket sp(r)int nog even goed als tevoren en voor ons blijft het een plezier om haar bij ons te hebben.

Cheerstha,

Ve en Koen

2008-03-07T21:37:00.000-08:00

2008-03-07T15:01:00.000-08:00

Over koetjes en kalfjes

2008-03-07T11:24:00.000-08:00

Enkele beelden om de sfeer op te snuiven

2008-02-14T19:44:00.000-08:00

Koewnes werkterrein. Nu zal twel lukken, zeker, om later aan een huis te bouwen...;)

Met een woordje uitleg van de bouwer.

De Diamond Creek Walk in paradise bij Glenorchy

Niets leuker dan wandelen op blote voeten.

Wandelen heen...en zwemmen terug.

Soms echt onmisbaar.

Koewne heeft het paardrijden ondertussen weer volledig onder de knie. Echt leuk!

Paardrijles voor Erynn.

De hengst Freedom is een gelukkig man met zijn twee vrouwtjes Clio en Cardigan.

Op de rit bij de Shotover River.

Ooit al gehoord van de McLeod daughters...?
Van links naar rechts: Andrea, Pete en Ve

Gezellig samen tafelen

Een frisse pint en een goed gesprek op een warme zomerdag: de 'tasting tree' bij Monty's. Voor Ve een Black en voor Koewne een Pilsner.

Met dank aan de ochtenden voor al het moois...

2008-02-14T19:39:00.000-08:00

Ik hou van de ochtenden, meer dan ooit tevoren. Het is fijn om langs de bergen, de valleien en schapen naar de Stables te rijden, de pig bij de Stables naar je toe te zien galopperen om zo snel mogelijk met zijn neus in de resten eten -die ik elke ochtend meebreng- te wroetelen, Julie, de kat, te begroeten met wat Friskies, Jack en Zebra, de honden, achter de konijnen te zien rennen, de paarden te zien staan wachten op hun ontbijt achter de omheining en hen daarna elk afzonderlijk te begroeten,… De paarden: ze lijken zo erg op mekaar de eerste keer dat je ze ziet. Maar na twee en een halve maand bij de Shotover Stables ken ik ze een voor een, elk met hun eigen karakter en grilletjes en dat is leuk. Ik voel me er stukken meer op mijn gemak bij dan toen ik hier een hele tijd geleden echt alles nog moest leren kennen en rustpunten voor mezelf moest vinden tussen de ritten door. Nu weet ik veel beter hoe de dingen te doseren, en –mede omdat de Kiwi en Aussie holidays over zijn en het nu ook een stuk rustiger is- van de momenten bij en met de paarden te genieten.
Queenstown is en blijft nog altijd niet de ideale plaats voor Koen en ik. Het blijft een oord waar toeristen komen en gaan, activiteiten –zoals bungi, jetboat,… naar je hoofd geslingerd worden, en rust zoals op de boerderijen- soms ver te zoeken is-. Maar we hebben hier ook vele leuke momenten meegemaakt: het was heel aangenaam om op zaterdagmorgen langs het kunstmarktje in tstad te slenteren, een grote ijscreem te eten bij Patagonia Chocolates, aan het meer te zitten voor een picknick met Barbara, Ray , de kinderen en de honden, of op de Diamond Creek walk te gaan met Johan en Carinne, een goeie pint te gaan drinken bij Monty’s met Frenchie en Annes-Sofie, of de ‘tasting-tree uit te proberen met Andrea en Christopher, uit te gaan op girlsnight met de meisjes van de Stables, te ontbijten in de Botanical Gardens, Koen te zien afzien bij zijn rugbytraining, met de honden naar de dogtraining te gaan in Lake Hayes met hondengedragstherapeut Gary Wulff, de Gondola op te klimmen met de honden en op de top te dromen van een toekomstige boerderij, of thuis in slaap te vallen na een harde werkdag bij een film op de laptop in bed, onze vrienden in Cromwell terug op zoeken en te gaan kijken naar dogtrials in Gibston Valley,…Vele herinneringen om weer aan ons lijstje toe te voegen dus.
We hebben ook veel mensen leren kennen, en veel mensen zien komen en gaan: Andrea en Christopher, het Duitse Koppel, Gemma, mijn kiwicollega en bijna stuntvrouw, Katelin, uit Amerika, aan wie ik de laatste week mijn paardenkennis heb overgedragen, Ray,ook een rasechte Kiwi, Maori, Babs vriend en chef cook –njammie;)-, zotte Frenchie en zijn vriendin Anne-Sofie uit Grenoble, en massa’s toffe families op de treks, en collega’s op Koens werk.
Toch vertrekkken we enkele weken vroeger dan verwacht. Koen heeft veel bijgeleerd op de bouwwerf in Coronet Peak, ik heb vele ritten begeleid bij de paarden en ben ondertussen een volleerde gids geworden, thuis bij Barbara wordt het binnenkort nog drukker (haar ouders komen af en een Ierse vriendin) dan druk –met twee kinderen was dat soms echt niet te houden…;)-, en…wij verlangen terug naar het boerenleven. Op naar de West Coast dus, meer bepaald naar Whataroa, waar we op een –voornamelijk- dairy farm gaan werken. Hoewel het daar waarschijnlijk al lang niet meer manueel gebeurt, verlangen Koen –en ook ik- ernaar om binnenkort te leren hoe we later onze eigen melkkoe zullen kunnen melken;) –Koen is nog steeds een melkmondje en een broodverslinder, dus dat worden twee dingen die we zelf onder handen zullen moeten nemen later-.
Het kriebelt bij ons om opnieuw een stap verder te gaan in onze Nieuw-Zeeland ervaring. Ook bij de broers en zus kriebelt het blijkbaar. Hun trip naar NZ is zo goed als gepland. Dries komt met Geertje af van Noord naar Zuid al liftend en later met een huurauto, Bart en Hannelore fietsen het land rond, en later komen ook Koens zus, Tine en haar vriend Pieter met hun campervan. Koens vader, Johan en partner, zijn hier ondertussen een weekendje geweest. En nu kijken we er steeds meer naar uit om ook de anderen te begroeten.
Vanavond vliegen we er nog eens in voor een ritje te paard met Koen en vrienden en gaan we eens de befaamde fergburger proeven, morgen, vrijdag, gaan we nog es gezellig pintelieren - Koen eerst met enkele traktaat Stella’s op het werk en daarna waarschijnlijk met enkele Nieuw-Zeelandse radlers of pilsners in een pub-, zaterdag koken we Belgische hamrolletjes in kiwiland, en later in het weekend zal –alleszins ik- grondig afscheid moeten nemen van de paarden –lees: een traantje wegpinken- –Cardigan, mijn favoriete merrie, staat ondertussen bij de hengst in de weide en misschien komt er wel een veulentje van,,,- Misschien kan er nog een kleine wandelmissie naar de Remarkables ( de Bergen waar het skigebied is) vanaf. Maar daarna kramen we op.
Op naar hetvolgende avontuur, waarvan we jullie, zo goed als mogelijk zeker op de hoogte houden.
Een warme Valentijnsgroet voor jullie allemaal, met enkele hartvormige Belgian biscuits tussendoor,
Xx
Ve en Koewne

Barbara en haar dochterje in de Queenstown krant de 'Mountain Scene'!

2008-01-13T00:46:00.001-08:00

Zijn ze niet schattig?

Koewnes eerste scones...njammie!

2008-01-13T00:43:00.000-08:00

Na een harde werkdag in de Stables smaakten Koewnes eerste scones - en trots dat hij was;-)- meer dan ooit...!
ps met dank aan Edmond's Cookery book

paardjes, paardjes,...en Routeburn

2008-01-13T00:02:00.000-08:00

een nieuwe wending

2008-01-12T23:56:00.000-08:00

Vier weken geleden kwamen we in Queenstown aan, om er te blijven plakken tot begin maart. Veerle had hier al op voorhand werk -tussen de paarden- gevonden, voor mij zou het nog even zoeken blijken.

Het is gemakkelijk om duizenden euro’s per dag te souperen, in een van ’s werelds belangrijkste ‘kick-sport-steden’. Met het gezin ’s ochtends paardrijden, ’s middags jetboaten en ’s avonds dineren moet gemiddeld zoveel kosten als wat Veerle en ik normaal gezien maximaal aan een maand vakantie willen geven, maar voor veel toeristen lijkt dat geen probleem. En dan moeten ze de volgende dag ook nog gaan raften, wildwaterkajakken, benjijumpen, riversurfen, paragliden, skydiving of cruisen... Vele duizenden toeristen komen en gaan (vrij snel, want het budget is er snel doorgedraaid) wekelijks in dit stadje met nauwelijks enkele duizenden inwoners.

Des zomers is het altijd extra druk voor toeristisch Queenstown. Zo ook voor Veerle en de ‘Shotover Stables’ waar ze werkt. Een gemiddelde dag begint met opstaan om 7u00. 8u00 vertrek naar de weide, om er de paarden de berg op te jagen alwaar ze geborsteld, wat gevoederd en opgezadeld worden. Tijdig vertrekken om de toeristen tegen 9u30 in Queenstown op te pikken. Na het ‘helmenpassen’ en een woordje uitleg volgen de Kiwi’s, Australiers, Amerikanen, Indonesiers en Japanners of andere Aziaten, of eerder hun paarden, gewillig hun gids de berg af, richting rivier, doorheen het struikgewas. Blijken enkele ruiters toch voldoende invloed te hebben op het gedrag van hun paard, dan kunnen ze bij de terugtocht – na een foto en wat splashen door het water in de Shotover rivier, een welkome verfrissing in deze hete zomerdagen! – draven en galopperen achter hun gids aan – iets waarvan Veerle en haar ondertusen favoriete paard, Cardigan –een exracer en een snelle dus, altijd naar verlangen zodra de ‘galopheuvel’ in zicht komt. Tegen kwart voor elf zou iedereen weer in het busje moeten zitten (behalve de mensen met eigen vervoer), richting Queenstown. Na een korte lunchpauze herhaalt hetzelfde scenario zich nog tweemaal (13u30 en 15u30 rit) en zijn de gidsen blij dat ze tegen 18u-18u30 de dag goed en wel kunnen afsluiten, en even kunnen genieten van de valavond tussen dier en natuur in, terwijl ze de 16 paarden van de Stables terug naar de wei beneden in de vallei leiden. Als alles goed gaat volgen de paarden de twee leidpaarden die Veerle of haar collega vasthouden tot aan de weide, zoniet, wordt het -meestal- een kwartiertje ‘paardzoeken’ in de omliggende bosjes, waar de meeste paarden ook graag s’ ochtends vertoeven, nadat ze er oopnieuw in geslaagd zijn onder of door de omheining te breken want...het gras is toch altijd groener en lekkerder aan de andere kant;-)

Heel veel hangt af van de mensen of het gidsen leuk al dan routineus wordt. Liever ervaren dan onvervaren; liever Europeanen dan Japanners (die behalve paardrijden ook meestal nog drie andere activiteiten op de dag te doen hebben); liever mensen met eigen transport dan onder tijdsdruk door de enige drukke stad (files incluis) van het Zuideiland te moeten aanschuiven op zoek naar het juiste hotel en dito toeristen.

Ook al is het leven als gids niet altijd vanzelfsprekend, toch is het werk in dit toeristisch oord voor Veerle, hoe anders het ook is dan farmen, ongetwijfeld weer een leerrijke ervaring op zich in ons NZ-avontuur, evenals de samenwerking met Veerles Duitse collega Andrea, de Engelse Rebecca en de Belgische eigenares Barbara bij wie we momenteel inwonen.

Mijn werk. Het eerste wapenfeit was het opzetten van een (miljonairs)trouw. Eerst een half uur op de stoomboot, om vervolgens 19uur lang te werken tot vier tenten opgesteld waren, 500 schijnantieken Louis treize stoelen uit hun verpakking gehaald en een volledig restaurant leeggehaald en hervult met nieuw materiaal... enfin, het was erger dan een strandrugbytornooi opstellen en afbreken, en moet ook veel meer gekost hebben. Van 9u00 ’s ochtends tot 4u30 ’s nachts onderweg geweest, zat ik tegen 5u in mijn bed, om de volgende nacht tegen 23u te beginnen afbreken, tot 11u in de ochtend. Mijn bioritme was nog een paar dagen om zeep.

Mijn tweede stiel was bij een ‘landscaper’, een eufemisme voor ‘tuinier’. De eerste dag verschoonden we drie tuinen. Hoofdopdracht: wieden (dat doe ik bijna even graag als wc’s kuisen). Gelukkig bracht de tweede dag een rijkere ervaring. We vertrokken om zes uur ’s ochtends naar Wanaka (60km van Queenstown) om er de tuin van Shania Twain (voor zij die haar niet zouden kennen, een wereldbekende Canadese popster) aan te leggen. Na 10km oprijlaan (die ze deelt met een boer) kwamen we aan een gigantische manege aan. Een prachtig gebouw, met gigantische binnenpiste, en eiken balken waar menig kasteeleigenaar nog jaloers op zou worden. Enfin, wij gingen naar het huis alwaar we de pelouse moesten aanleggen. Het bleek een langgerekte bungalow met uit elke kamer een prachtig zicht over de valei (die ze samen met de boer deelt) en het meer van Wanaka en omringende bergen. De ligging was wel zo dat je geen meter van de tien km lange oprijlaan kon zien. Indrukwekkend. Toen we het grootste werk aan de pelouse gedaan hadden, gingen we haar afrijlaan (het verlengde van de oprijlaan, dat verder de bergen inloopt) met bomen beplanten. Om een idee te geven: na een half uur rijden waren we er... de berghellingen waarlangs we reden waren al volledig aangeplant, wij beplantten dus maar een klein stukje met een paar honderd boompjes. Ik weet niet hoeveel kilometers bomen er nog moesten geplant worden, want na die dag ben ik er nooit meer teruggekeerd. Hij had iemand vast in dienst genomen.
Dat leerde ik echter pas na twee weken werkloosheid, aan het lijntje gehouden door baas en interimbureau, in de voor hen weliswaar warrige periode van kerst en nieuw. Ik heb die periode dus niet moeten werken, maar kreeg nu toch 200dollar vakantiegeld, omdat tussen mijn werk bij Shania en de dag van mijn ontslag 5 officiele feestdagen lagen waarvoor ik vakantiegeld kreeg. Niet slecht gesmurft dus.

Mijn derde stiel bestond uit het schoonmaken van appartementen in een vakantieparkje. Twee vrijdagen (in de periode dat ik aan het lijntje gehouden werk door de landscaper) kuisen hielden me toch enigzins bezig. Het was in elk geval veel leuker dan wieden!

De vierde en vijfde stiel zijn heel erg aan elkaar gelinkt. Toen ik vrijdag (net voor het kuisen) het interimbureau belde, om te vragen hoe dat nu zat met de landscaper en ik toen pas hoorde dat ik er nooit meer voor zou hoeven te werken, liet ze me weten dat ik wel meteen twee dagen op een bouwwerf zou kunnen beginnen. Zaterdag en zondag hielp ik zodoende metaalplaten aanbrengen waarop later beton zou worden gegoten, op het bouwwerf dat tegen de winter weer als skistation zal moeten dienen op Coronet Peak (de bergtop in de buurt van Queenstown waar in de zomer velen paragliden en downhill mountainbiken). Dat was de eerste echt leuke en interessante job, misschien wel omdat ik het gewoon leuk vind om over 10m hoge metalen balken te lopen. De baas bleek tevreden en ik mocht maandag terugkomen (de andere interimmers zag ik nooit meer terug) om het laatste deeltje af te werken. De dagen erna zou hij geen werk meer voor me hebben, maar door hem kon ik op dinsdag wel bij een andere baas beginnen, op dezelfde bouwsite. Zo werd ik na hoogtewerker bouwer.
En zo loop ik dus de volgende weken met de gereedschapsgordel rond op de werf, vooral bezig met houtwerk (meten, boren, lijmen, nagelen, zagen...) maar ook metaalwerk (slijpschijven en boren). Heel erg leerrijk en zeker de moeite waard met oog op ons toekomstig boerderijtje (en veel beter betaald dan alle andere interimjobs in Queenstown). Wordt vervolgd...

Genoeg over werk. Ondertussen hebben we de eindejaarsfeesten in Nieuw Zeeland gevierd en daar hoort uiteraard een verhaal bij.
Kerstmis is een familiegebeurtenis, en hoewel nooit hetzelfde zonder familie, hebben we het kerstgevoel ‘as good as it gets’ kunnen benaderen. Dat is niet evident als iedereen in stad op sandalen of zelfs blote voeten rondloopt en kerstverlichting op dagen met stralende zon van 6 uur ’s ochtends tot 22u ’s avonds nauwelijks zichtbaar is. Kerstavond bestaat niet in Nieuw Zeeland, enkel Kerstdag. En zo kwam het dat, terwijl iedereen in Europa kerstavond vierde, wij onze eerste kerstochtend vierden. Wij waren: Barbara (eigenares van de Stables en tevens onze huisbaas, waarvoor we wekelijks een aantal uren werken in ruil voor accommodatie), Erynn en Hasse (haar twee dochtertjes), Ray (haar Kiwi vriend en in deze omstandigheden minstens even belangrijk: Chef Kok), Christopher en Andrea (twee Duitsers), Veerle en Koen. Ray bakte pannenkoeken en maakte een viertal heerlijke groenten-, fruit- en kaassalades die er wonderwel bij pasten. Iedereen gezellig samen aan tafel, pannenkoeken a volonte van Ray, wijn van de Duitsers, chocolade van de Belgen en pakjes voor iedereen. In zulke omstandigheden heb je al niet veel kalkoen meer nodig om een deugddoende kerstsfeer te creeren.

We lopen allebei heel wat minder hoog op met oudejaar dan met Kerstmis. Daarom hadden we op voorhand beslist om niet tussen de bezopen toeristen in Queenstown te blijven, maar de (heel bekende en mooie) Routeburn track te wandelen en nieuwjaarsnacht te overnachten in een hut. De Routeburn track is een 33km lange wandeling, door ongerepte bossen, over een sprookjesachtige bergpas en met prachtige vergezichten. De doorsnee toerist rekent 3 dagen en twee overnachtingen om van het ene eind naar het andere te geraken (33km in de bergen is anders dan op vlakke weg...). Wij hadden slechts twee dagen en 1 overnachting om van het ene eind naar het andere te geraken en terug (want het einde van de track is 300 km met de wagen verwijderd van het beginpunt waar onze auto stond te wachten).

De eerste dag passeerden we de mensen die we de volgende dag zouden kruisen, en kruisten we de mensen die we de volgende dag zouden passeren. Wandelen door de bossen ging heel snel, tot we aan een eerste hut kwamen (waar sommigen hun eerste overnachting boeken) vanwaar het steil omhoog ging naar een tweede hut (waar de meesten hun eerste overnachting boeken) en vandaar nog altijd steil omhoog naar een sprookjesachtige vallei, tot aan de Saddle (bergpas). Dat stuk was echt prachtig, maar beet stevig in de kuiten. Een beetje voorbij het Saddle (5 minuten afdalen voor ons) aten we onze lunch en beleefden we hilarische momenten toen we 6 Britten (weliswaar op leeftijd) erg zwaar gepakt en gezakt (rug en buikzak) het steile stuk zagen afdalen dat wij net hadden gedaan. We moesten al lachen met hun bagage toen ze van achter de bergkam verschenen, maar het werd alleen nog maar grappiger toen we hen lang genoeg hadden gezien om te beseffen hoe traag ze wel gingen. De eerste in de rij stopte af en toe, zodat de volgenden er als een harmonika tegenaan botsten, om vervolgens te kijken naar waar hij/zij wees en er dan even mee te lachen of zelf nog een grapje over te maken met de achterblijvers, waardoor hij/zij dan meteen weer een paar meter achter kwam te liggen op de eersten die ondertussen alweer vertrokken waren. Na ongeveer een kwartier bereikten ze ons, en nog eens vijf minuten later waren ze om de hoek verdwenen. We schoten nog eens in de lach toen we tien minuten later vertrokken en ze nog maar honderd meter verder rond de hoek waren. Twee uur later waren we aan de Mackenzie hut, prachtige ligging aan een bergmeertje, met man, wat een berggezichten. Na een voetbad waren we weer opgeladen en drie uur later arriveerden we aan de laatste hut (4km van het einde van de wandeling) waar we nieuwjaar zouden vieren.

Na een verkwikkende duik in Lake Howden, en ons bed ingenomen te hebben, was het tijd voor onze kaas- en wijnavond. We vonden een plaatsje bij een familie Australiers... wat achteraf zeker de juiste keuze bleek geweest te zijn. We genoten van de heerlijke kaas en wijn (heel duur in NZ voor dagelijks gebruik, maar hemels lekker bij dergelijke gelegenheid, zeker met de inspanningen in gedachten die we ons niet getroost hadden om al dat extra gewicht in de hut te krijgen) en nog meer van het ‘familiegevoel’ dat we via de Aussies kregen. Het werd pas heel gezellig toen ook de ‘Warden’ (hutconcierge) er kwam bijzitten en twee limomadeflessen “homebrew” Stout aanbracht. We hebben niet bijgehouden hoeveel keer hij is weggelopen om extra tweeliterflessen uit zijn hut – en brouwerij – te halen, maar het waren er heel wat. Het was al heel gezellig aan onze tafel toen de omringende tafels tegen 22u30 “trampers newyear” begonnen af te tellen. Na de nodige nieuwjaarswensen en een groepsfoto van alle nog aanwezige gasten, stroomde de eetzaal leeg, en ging de warden nog wat bier halen. We twijfelden nog even of we het wel tot twaalven zouden uitzingen, maar dan ging de tijd weer zo snel dat er – voor we het goed en wel beseften – al drie horloges aan tafel in het nieuwjaar waren. Veerle had gelukkig nog een goed horloge. De reactie was memorabel toen ze ten gepaste tijde “ten” zei. Ik had voor dat moment nooit geweten dat 7 mensen zoveel lawaai konden maken, en de mensen in de aangrenzende slaapzaal waarschijnlijk ook niet. De “NINE, EIGHT, SEVEN, SIX, FIVE, FOUR, THREE, TWO, ONE, HAPPY NEWYEAR” galmden al hard in de hut, maar het werd pas oorverdovend toen iedereen recht ging staan en de Wardens’ bank op de grond viel. Na hartelijke nieuwjaarswensen gingen we naar buiten om de – in NZ illegale, maar door de Aussies met gevaar voor serieuze boete geimporteerde – zwavelstokjes aan te steken onder een onnavolgbare sterrenhemel. Dat was al mooi, maar het werd wederom hilarisch toen de (beschonken) warden de tien overblijvende zwavelstokjes allemaal in een keer ontstak, tegen de tijd dat die van ons bijna waren uitgebrand. Het enige dat we nog konden zien was een spetterende vuurbol met daarachter zijn lachend (en verwonderd) gezicht. Een wonder dat zijn Beethovenhaar niet spontaan mee ontvlamde, maar we lagen allemaal wel in een deuk. Een nieuwjaar dat ons voor altijd bij zal blijven!

Gelukkig nieuwjaar en alle goed in 2008!

Veerle en Koen

Zomerse kerstwensen

2007-12-24T19:16:00.000-08:00

Life is not about the amount of breaths you take
but about the amount of moments that take your breath away

Dat 2008 ook jullie veel mooie en adembenemende momenten mag bezorgen!

Big X-mas and New Year hug,

Mr and Mss Claus

some images...

2007-12-05T22:02:00.000-08:00

Central Otago

2007-12-05T22:01:00.000-08:00

Liefste iedereen,

3 weken in Hiburn, in Cromwell, een stad in een goudmijnregio, het verst landinwaarts dat je kunt gaan in het Zuideiland, met aan de rand Lake Dunstan, een betrekkelijk groot meer waar jong en oud, families en individuen graag naartoe trekken in het weekend voor een dagje vissen, zwemmen, kajakken, boot varen,…of gewoon een gezellige picknick.
Eind 19e eeuw werd hier voor het eerst goud gevonden in Centraal Otago. Sinds die tijd zagen heel wat gouddorpjes voor het eerst het daglicht. Oud Cromwell stroomde in 1993 onder toen de Clyde dam het begaf. Het maakte plaats voor het hedendaagse Cromwell, dat veel wegheeft van een shoppingcenter. Fruitteelt en nog later wijngaarden begonnen de regio te domineren, maar de sporen van het goudtijdperk zijn hier nog overal aanwezig.
En een van de belangrijke elementen bij goudontginning brengt ons al wat dichter bij de boerderij waar we de afgelopen weken verbleven: water. Tijdens de goudontginningsperiode was water al in handen van enkelingen, het was een privegoed. Waterschaarste leidde toen al tot hevige discussies over eigendomsrecht. Ook nu blijft het een delicate kwestie in deze dorre regio.
Jack en Claire, onze nieuwe ‘gastheren’, hebben hun eigen dam en irrigatiesysteem. De lager gelegen velden op de boerderij worden geirrigeerd door het water dat uit de bergrivier wordt afgeleid naar de dam toe via kanaaltjes. Een interessant systeem dat het boerderijleven hier gaande houdt.
Jack en Claire, van Schotse afkomst en..een verhaal apart. Cliché bevestigd, want de twee zijn echt wel gierig. Ook wat bazig en behoorlijk afstandelijk was onze indruk de eerste dagen hier. Teveel Wwoofers ( dat zijn mensen zoals ons die helpen farmen op de boerderijen in ruil voor kost en inwoon), plus een combinatie van vele farmstays en farmtours ( Japanse groepen die rondtrekken in een tourbus voor een korte periode en daarmee heel Nieuw Zeeland aandoen in een recordtijd lijken een echte bron van inkomsten te zijn hier in NZ, ook voor de boeren…) maakten het gewoon wat te veel werk voor Jack en Claire, was ons vermoeden. Best jammer. We twijfelden er daarom over om van deze plaats weg te gaan want we dachten dat het niks zou worden. Maar, gelukkig beten we door de zure appel heen, want ook hier viel veel te leren. En toegegeven, Jack en Claire zijn geen tweede Bruce en Kate en we misten wat het familiale, maar geleidelijk aan groeide toch een wederzijds vertrouwen en mocten we rijden op de quad, met de truck, material van hier gebruiken,…

‘Balage en haymaking’ stonden op het to do-lijstje. Afhankelijk van de vochtigheidsgraad van het gras wordt ‘balage’ (half gedroogd gras, in de winter als voedsel gebruikt voor het vee, de schapen, de paarden,…) of hooi gemaakt. Het maaien gebeurde dikwijls midden in de nacht omdat de velden overdag door de hitte en droogte in deze regio moeilijk bewerkbaar waren. Opstaan om om 2u te beginnen maaien zat er voor ons gelukkig niet bij. Maar wel bewonderenswaardig hoe Jack en Claire in staat waren om dat nacht na nacht te doen terwijl ze overdag ook nog veel boerderijwerk voorhanden hadden. De schakel in het hele balagemaken proces waar wij wel deel van uitmaakten, was het transporteren van de balen ( een baal weegt al snel 590kg!) op de trailer en de laadbak van de truck. Met een speciale machine wordt eerst het gemaaide gras opgepikt en in balen gerold. Die balen komen uit de machine gerold ( prachtig om te zien!) en Jack legde die dan met de tractor op de truck. 6 balen van gemiddeld 600kg achterop de truck vergden heel wat vaardigheid en vierwielaandrijving. Iets wat, zeker Koen, we al op onze landbouwcv kunnen plaatsen. Ik positioneerde me oorspronkelijk bij de ‘wrapper’ (inpakker) en tevens de volgende schakel in het process, waar de grote balen met een erg ingenieuze machine werden ingepakt. Daar moesten kleine fouten, zoals gaten in het plastic, worden aangepakt en moesten de einden (tails) van het plastic op voorgetoonde wijze worden weggevouwen in de baal. Veel van het werk was extern, in andere boerderijen en ‘lifestyle blocks’ ( dat zijn plaatsen waar de eigenaars wel dieren houden en/ of er landbouwgrond is, maar waarvan de eigenaars geen boeren zijn of toch niet boeren als hoofdjob). Niet elke boer beschikt trouwens over de dure machinerie om balen te maken en in te pakken en dat gebeurt daarom via ‘contracting’.

(…) Net even ertussenuit geweest voor de zogeheten Nieuw-Zeelandse ‘smoko’ ( of teatime, met daarbij weer de Britse roots bevestigd), waar thee, koffie of milo (chocolademelk) wel altijd op het menu staan.
Koen is bezig met buurman ( en schaapscheerder en bouwvakker) Tom een schuur aan het bouwen voor Jacks material. Interessant en leerrijk material voor ons toekomstig nestje…;-) Ook zijn huis zit prachtig in elkaar en bezorgt veel inspiratie. Gisteren heb ik Tom een handje toegestoken terwijl Koen gaan helpen was met het hooi en ik heb menig nagel –scheef-;-) geslaan. Maar, t was leerrijk en Tom is een goeie en heel sympathieke leermeester. Misschien gaan we in de zomer nog eens bij hem en zijn familie met drie flinke dochters bbq-en.

Veel honden, ook hier weer, en voor mij daarenboven veel hondenlectuur. Jack en Claire zijn voorzitters van de ‘dogtrialling club’ en dus heb ik hen om lectuur gevraagd. Het smaakt naar meer. Als ik nu nog geluid zou krijgen uit de hondenfluitjes die ze voor de hier gebruiken in plaats van de vocale commando’s te geven aan de honden, dan zou mijn dag helemaal goed zijn;-) Helaas geen pups waarmee Jack aan het trainen is, maar wel veel voorbeelden van de honden aan het werk bij de schapen.
En natuurlijk zijn er schapen!;-) Dit is een schapen-en hertenboerderij. ( De herten krijgen in deze periode hun jongen en worden daarom zoveel mogelijk met rust gelaten).
Schapen betekenen ook weer veel schapenvlees op het menu. Ons gamma is nu zelfs uitgebreid tot lamsstaartjes, schapenlever, -hart en, -nieren…Mbreuh…hard om door de keel te krijgen.
Hertenvlees daarentegen is heel mals en lekker.
Schapenwerk met onder andere ‘crutchen’ vand e schapen. Dat betekent het ‘schoonmaken van het achterwerk’ voordat de schapen naar het slachthuis kunnen worden getransporteerd. Er zijn heel strenge normen qua hygiene in de Nieuw-Zeelandse slachthuizen…Verder ‘footrotting’ waarbij de schapen worden omgekeerd in een soort wieg komen te liggen om hun nagels aan te pakken, en ze daarna een half uurtje in een bad met ‘ontsmettingsmiddel’ moeten staan. Ook tailen voor mij dit keer! Niet met een rubberen ring hier, maar wel met een heet ijzer. Aangezien het hier droog is, is de kans op een infectie minimal in tegenstelling tot de natte Catlins waar gekozen werd voor een rubberen ring rond de staart.

Voor het eerst beleefden we een serieuze konijnenjacht. Jagen gebeurt in het donker omdat de konijnen dan worden aangetrokken door het licht van de koplampen van de truck. Claire en ik zaten in de truck, met Claire als bestuurdster in een 4x4 op een heel ruig terrain, en ik met een klikker in de hand om het aantal geraakte doelwitten bij te houden. We tikten af op 69! ( Per jaar worden duizenden konijnen neergehaald hier.) Koen en Jack achterop de truck met een heel straffe lamp. Jack was vastgemaakt aan de truck met een rubberen band, dit uit veiligheidsoverwegingen omdat hij tijdens een everzwijnenjacht in april in zijn volle enthousiasme van de truck was gevallen en daarbij een botbreuk opliep. En Koen, met een grijns achterop, het terrain aftastend met de lamp, op zoek naar ‘rabbits’. Zielig? K weet niet. Het stikt hier echt wel van de konijnen en bij zo’n konijnenplaag is een konijnenjacht meer dan begrijpbaar. Eerder een waar avontuur.

En opnieuw leerden we veel mensen kennen. Onder andere ook Terry, de zoon van Claire en Jack, die samen met zijn vrouw Steffi en hun twee jonge kinderen, Matthew en Tori, hier in een cottage op het terrein woont. Terry is een echte sport- en hike freak, en ochtendjogs, in de wel heel erg vroege uurtjes, werden daardoor een deel van Koewnes activiteiten. Een missie voor Terry, zijn vriend Andy en een ex-wwoofer Marcus van Glenorchy naar Mount Aspiring leidde tot een deugddoende ochtendwandeling voor Koen en ik in een opnieuw stuk adembenemende natuur van het Mount Aspiring national Park in de Rob Roy Valley. Voor Marcus, een eerder ongetrainde kompaan leidde de 20 uur durende tocht weliswaar tot een heel zwaar doorbijten naar de eindstreep waar wij het trio oppikten na onze wandeling.

Opnieuw voldoende vrije tijd voor exploratie met enkele wandelingen in deze goudmijnregio, waarvan een in een stuk van de Otago Central Rail Trail waar de trein vroeger overheen daverde door het dorre landschap. We brachten een bezoekje aan het hergeconstrueerde oude Cromwell, deden een mountainbiketochtje gecombineerd met een bezoekje aan een fruitbar waar we een heerlijk fruitijs aten en cider dronken, we gingen naar de Cromwell Christmas Races ( geen ‘pacing’ dit keer, dat is racen met paarden in karretjes, enkel in een soort versnelde draf. –Het is iets waar iedereen met een paard in Nieuw-Zeeland aan lijkt te willen deelnemen en in wil investeren…) maar wel galopraces met de bijna hele Cromwellgemeenschap langs de racebaan voor een zondagse picknick. We deden ook een kleine kajaktocht op Lake Wanaka, de kleine broer van het nog veel toeristischere Lake Wakatipu in Queenstown. Queenstown, daarmee ook onze volgende bestemming voor de komende drie maanden vanf Vrijdag, waar ik in de Shotover Stables ga werken en paardentochten zal leren begeleiden. Koen kijkt er uit voor een andere job, waaronder in januari met bijna zekerheid al als hulp bij een professionele boomchirurg.
Ons adres voor de komende maanden wordt:
25b Atley Road
Arthurs Point
Queenstown
Nieuw Zeeland

En daarmee sluiten we ons hoofdstuk op deze boerderij af. Met veel gehuil en geblaf van de honden –want de kippen lopen vrij rond en dat leidt tot zekere agitatie- veel gebleet van de schapen, getimmer aan de schuur, en af en toe kinderstemmen op de achtergrond.
Vanuit onze hut dit verslag,
Good as gold,

Ve en koewne

2007-11-22T23:59:00.000-08:00

2007-11-22T23:56:00.000-08:00

2007-11-22T23:54:00.000-08:00

2007-11-22T23:50:00.000-08:00

2007-11-22T23:47:00.000-08:00

2007-11-22T23:37:00.000-08:00

erwtjes en worteltjes

2007-11-22T23:33:00.000-08:00

Erwtjes en worteltjes,

Erwtjes en worteltjes, (schapen-)stoofvlees en pureepatatten… ondertussen zijn we hier lang genoeg om enkele constanten in het leven van de kiwi te ontwaren. Vraag ons volgend jaar dus niet om eens Nieuwzeelands te koken tenzij je zin hebt in bovenstaand menu. Een minstens even belangrijke constante zijn de huisgemaakte cakes, koekjes, muffins, pudding en taarten. Elke (vrouwelijke) kiwi lijkt ze te kunnen maken en ze doen de bijwijlen eentonige toast bij het ontbijt en de duizenden erwten die we hier wekelijks binnenspelen op een – voor ons bourgondiers – gepaste wijze vergeten.
We vreesden dat we ook een pijnlijk natte en ruwe constante in het weer ontdekt hadden, maar ondertussen zit ik hier bij 29 graden in de schaduw onder een berk dit verslag te schrijven, dus het valt al bij al wel nog mee. Bij het laatste verslag zaten we in de vochtige Catlins van Southland. We bleven er nog een goede week… en daar pik ik nu de draad weer op.
Het klikte echt goed tussen ons en Bruce en Kate. En dus werkten we met plezier wat langer dan wat eigenlijk dagelijks nodig was. Als het weer niet te hard tegenzat en er was niet meteen een dringende opdracht, trokken we naar de hondenwei. We (en vooral Veerle) genoten ervan om eerst de 5 honden uit hun kleine kooien te bevrijden en te laten rondcrossen in de wei. Daarna kwamen we tot de orde van de dag… en was het telkenmale zagen geblazen in de hondenwei. Veerle was niet bij te houden met de kleine kettingzaag en had al na enkele dagen alle 7 omgewaaide ‘blue gum’ bomen van hun takken ontdaan (en de grote takken in in-het-houtvuur-passende-blokken verzaagd). Zelf zaagde ik gemiddeld twee bomen achter de feiten aan, worstelend met (lees “ringend makend van”) de dikke stammen Australisch hardhout.
De blokken waren te zwaar om ze door 1 persoon te laten splijten. Dus begonnen we gezellig samen en heb ik nooit mijn zaagwerk kunnen afwerken. Hoewel geholpen door een allessplijtende machine ging het werk tergend traag… vermoedelijk door de gigantische blokken die nauwelijks te verrollen waren en telkens in minstens 24 gedeeld moesten om toch in het houtvuur te passen.
We bleven zo lang bij Bruce en Kate dat we ook hun familie behoorlijk goed leerden kennen. En zo deed ik mijn eerste trip te paard in de buitenlucht… op uitnodiging van hun oudste dochter Lianne. Ze (Veerle, Lianne en onze gids) hebben goed gelachen met mij en Lewis (mijn kingsize paard met ontegensprekenlijk Brabantse roots), achter hen aan stappend, dravend of galopperend op zo’n elegante wijze dat zelfs een olifant in een wei vol herten er gracieus bij zou geleken hebben. Het was plezant!
We kregen deze trip cadeau van Bruce en Kate. Maar dat zegt nog niet alles over hoe graag ze ons hadden. Ze hebben ons ook uit eten genomen. En toen we hen op de laatste avond voor ons vertrek een kalender 2008 gaven met foto’s van ons verblijf in de Catlinsm hadden zij ook nog iets in petto: Edmond’s Classic cookery book, met alle dessertrecepten van die heerlijke koekjes, cakes… die ze hier maken en een cheque die zou moeten dienen voor een bootcruise in Milford Sound, Nieuwzeelands bekenste fjord dat we zouden bezoeken. We waren sprakeloos.
Afscheid nemen was lastig, maar uiteindelijk raakten we toch op weg naar onze volgende bestemming… Te Anau, de belangrijkste link tussen Fjordland national park (bijna zo groot als Belgie) en de bewoonde wereld. We verbleven daar drie nachten in een cottage, met zicht op de bergen. De eerste volle dag besloten we een deel van de 65-lange Kepler track te doen. We zouden stappen tot we boven de bomen uitkwamen om een zicht te hebben op dit gigantische natuurpark. Na een urenhalf wandelen langs het meer (lake Te Anau) stond er een bordje: Luxmore Hut, 4,5 hours (fit trampers in half the time). We wisten niet hoe fit wijzelf waren in vergelijking met “fit trampers” maar omdat we niet helemaal tot aan de hut moesten geraken om boven de bomen te raken besloten we het toch maar te proberen. Vanaf daar was het steil omhoog. Ik liep (dat is het juiste woord vor het tempo dat ze aannam) achter Veerle aan in de hoop dat we er in 1 ruk zouden geraken (Want Ve had me gewaarschuwd… “eenmaal we stoppen gaan we niet meer verder wegens te lastig herstarten bergop”). Na een urenhalf verschroeiend tempo waren we uit het woud… na nog eens een half uur waren we aan de hut. Dat maakt ons 11% sneller dan een “fitte stapper”. En oja, het was de moeite van het klimmen waard! Wat een uitzicht. N.b. drie uur later waren we terug aan de auto.
De volgende dag vertrokken we richting Milford Sound, 120 kilometer vanuit Te Anau (er leidt slechts 1 weg naartoe). Milford Sound is zoals Doubtful Sound een foute benaming voor een fjord. Een Sound is een vallei/sleuf gevormd door een rivier. Een fjord is hetzelfde, maar gevormd door een gletsjer. Maar prachtig, dat wel. Om te beginnen was het landschap langs de weg naar dit fjord al onbeschrijflijk mooi. Na 2 uur kronkelen (en een drietal uur wandelen tussendoor) kwamen we er aan en boekten we de laatste cruise die er te beleven viel. Wat we te zien kregen is zelfs moeilijk met foto’s te beschrijven dus vergeef me mijn nuchterheid dat ik het niet eens probeer met woorden. Het was genieten, in een zonovergoten fjord waar jaarlijks 7000mm regen valt (ter vergelijking, Belgie heeft er gemiddeld nog geen 1000 per jaar. Zij hadden 2 weken geleden 400mm op 40 uur tijd). De meeste boten waren alweer aangemeerd, en dat maakte de beleving, door de rust, nog leuker. Een aanrader…
‘s Avonds trokken we terug naar onze Cottage in Te Anau. Het waren twee mooie dagen geweest die ons het afscheid van de Catlins hielpen vergeten. En ondertussen zitten we op een boerderij bij Cromwell, Central Otago waar jaarlijks – jawel – 400 mm regen valt. Hier valt er dus veel bij te leren over irrigatie!

Cheers,
Veerle en Koen

Nog een korte nvdr: in het laatste verslag schreef Veerle dat de gevilde koe aan de koeien werd gevoederd. Even rechtzetten. We bedoelden uiteraard dat ze eindigde als hondenvoer en niet als koeienvoer

2007-10-25T17:18:00.000-07:00

Red rocket?

2007-10-25T17:12:00.000-07:00

2007-10-25T17:00:00.000-07:00

2007-10-25T16:34:00.000-07:00

Owaka, The Catlins, bij Bruce en Kate

2007-10-25T15:52:00.000-07:00

Beeld je in: een golvend groen wijds landschap, veel sprookjesachtiger, vrediger en zachter dan het ruige, rotsachtige en droge landschap in Kurow; een veel kleinschaligere boerderij dan in Otekaieke high country station met – tussen de weiden en een grote tuin met vele bloemperken – daarnaast een cottage; een boerderij met 60 koeien, 250 ooien, 500 lammetjes, 2 ezels, enkele paarden, een Lucky pony, kippen, honden en een kat. En beeld je dan tenslotte twee zachtaardige, openhartige mensen in: Bruce en Kate McLachlan…
Dat zou je zowat in de sfeer van onze ondertussen volgende verblijfplaats moeten brengen in Owaka ‘place of the canoe’ in the Catlins. NB: Owaka is de grootste stad van de Catlins die zich een hondertal kilometer lang en vijftigtal kilometer breed die zich uitstrekt over het meest zuidwestelijke deel van NZ, en er wonen 395 mensen.
Een vaak heel andere aanpak en benadering hier dan in de high country station. Maar op zijn minst even leerrijk qua farming experience. En… we voelen ons hier compleet op ons gemak.
Bruce heeft een eigen droge humor die iedereen aan het lachen zou kunnen brengen. In Koewnes ogen is hij een soort GVR (grote vriendelijke reus). Hij neemt ons zowat op sleeptouw, terwijl zijn vrouw, Kate, naar haar werk gaat. Zij is librarian in de Open Area School van Owaka. In zo’n school zitten alle leeftijden van kleuter tot middelbaar onderwijs. Dat maakt hier zo’n dikke 200 studenten, met soms enkelingen per klas of per richting. Bijna onvoorstelbaar voor ons. Een gastvrouw betrokken in het onderwijs met een leerkracht (of eigenlijk twee met Koen erbij) op bezoek leidt soms tot interessante “schoolverschilgesprekken”. Als je eenmaal weet dat universitaire studies hier heel duur zijn en afgestudeerden ‘overseas’ trekken op zoek naar hogere lonen om hun universitaire schulden af te betalen – bij gebrek aan overheidssteun – dan besef je toch maar hoe goed we het in Belgie qua onderwijs hebben. En het aanleren van “parenting skills” op 16-jarige leeftijd door leerlingen zorg te laten dragen voor een ei, of een andere verantwoordelijkheden, deed me toch even glimlachen. De opmerking kwam er nadat Koewne en ik gevraagd waren om voor de 22 lammetjes te zorgen op de boerderij. Een voorbeeld van een heuse ‘parenting skill’… voor twee 26-jarigen (of neen, ondertussen al 1 27-jarige), gevierd met een warme tas thee op bed J.
Maar… we genieten ervan. Tweemaal daags 22 flessen poedermelk klaarmaken voor de ‘Parendale’ lammetjes (een Parendale is een soort schaap dat in NZ voornamelijk gekweekt wordt voor het vlees en waarvan de ooien – goede moeders – normaal gesproken meer dan 1 lam per keer krijgen. Dit in tegenstelling tot de Merino’s die voor de wol worden gekweekt, maar slechtere moeders zijn, en daarvoor tijdens het lamseizoen met rust moeten gelaten worden – bij rustverstoring doen ze geen moeite om hun weggelopen lam terug te vinden. Die laatste krijgen normaal gezien maar 1 lam per worp).
Onze lammetjes: Rabbit (spitse langorige lammetjes die veel weg hebben van een konijn), Dotje, Slowie, Stripe, Pinkie (+) en Kakki (+) en Coatie die een jasje van schapenwol draagt omdat hij als kleintje bijna omgekomen was van de koude ( Prachtige uitvindinge!). De melkflessen worden omgekeerd in drinkbakken geplaatst en meestal per 5 laten we de lammetjes hun weg naar de flessen vinden. Niet altijd een makkelijke taak voor de “Wee ones” (kleintje) die eerst moeten aangeleerd worden om van een fles te drinken. Terwijl drinken voor de groten ahw een competitie is geworden die soms leidt tot het nodige stoot en duwwerk als je er niet op tijd bij bent om hen van hun lege fles weg te halen. Koewne had al langer het idee om zich eens “in te melken” en zich daarna te laten bedelven door de lammetjes. Gisteren was het zover. En ik kan je garanderen: het was aanstekelijk om hem te zien afgelikt worden door een kudde lammetjes.
Schapen, schapen, schapen… ondertussen zijn we behoorlijk sheepexperienced geworden. Zelfs “tailen” is een deel van onze rijke levenservaringsCV geworden. Dat wordt een behoorlijk bloederige zaak, vreesden we. Maar neen. In tegenstelling tot de high country stations waar de staart wel nog met een mes wordt afgesneden, gebeurt het hier met een rubberen ring. Dit omdat The Catlins een behoorlijk nat en laagliggend gebied is en een open wonde in het natte gras gemakkelijk zou kunnen infecteren. Bij het gebruik van een rubberen ring wordt de bloedtoevoer afgesneden waardoor de staart op den duur afvalt. Pijnlijk? Ja waarschijnlijk wel even, als je de lammetjes het eerste half uur na de ‘tailing’ ziet wriemelen en rollen over de grond. Zeker voor de mannetjes vanwie de ballen ook een strakke rubberen ring krijgen. Sorry guys J. Maar tailing is zeker verantwoord als je ziet welke ziekten een schaap met staart kan krijgen door het vuil, de uitwerpselen… die er zich in verzamelen en daardoor zware infecties veroorzaken. Stadsmensen – die zich manifesteren als een soort GAIA groep – protesteerden er ooit tegen, wist Bruce me te vertellen, maar ze zouden beter moeten weten, want net door de staarten te laten staan, wordt dierenleed veroorzaakt.
Opmerkelijk hoe ook ik, die even terug zeker ook twijfelachtig zou hebben gestaan tgo zulke praktijken, hier aan het veranderen ben. Doordat mijn ‘onwetendheid’ (door alle ervaringen heen) hier ‘vanzelfsprekendheid’ aan het worden is. En val niet omver: maar ik vind lamsvlee eigenlijk best lekker, ik schrik er niet meer voor terug om dode dieren (konijn en lam) ergens weg te halen van bij de rest,…en zelfs een koe villen vond ik heel leerrijk.
En ook daar hangt een heel verhaal aan vast. Een trist verhaal, zeker voor een boer als Bruce die voor een koe als deze zeker 700 dollar voor haar vless had kunnen krijgen. Een van zijn koeien was nl. Ziek geworden. Nadat we haar extra voeding en medicamenten gegeven hadden, bleek de koe –die een gigantische uier had- niet te genezen. Bruce liet daarom de veearts komen en dat leidde tot 2 mogelijkheden. Doordat de koe een ‘ulcer’ had in een van de vier magen, zou ze niet overleven en zou, ofwel de veearts haar laten inslapen, ofwel Bruce haar neerschieten. Het werd dat laatste want dan kon haar vlees nog aan de koeien gegeven worden en anders niet.
Het was met die koe dat Bruce ons leerde hoe een dier te villen. Ik zal jullie de details ervan besparen, maar hoe wredd het ook klinkt, we leerden er veel van bij.
Koewne heeft ondertussen al wat nieuwe uitleefbezigheden gevonden. Op de quads rondsjeesen is er een van, en misschien kan het gras maaien op een grote benzinemaaier ook aan het rijtje toegevoegd worden. Plus natuurlijk werken met de kettingzaag! –een werkje waar we, na een grote storm hier die heel wat bomen omhaalde, zeker nog een tijdje mee bezig zullen kunnen zijn-. Voor mij staan de ponyrit en de ezel zadelmak maken voor het karretje (waarbij ik bij de ezel voorlopig het karretje speelde en de ezel enkel hielp gewend raken aan het harnas en de teugels…Bij een harde windstoot werd dat een bijna ‘ezeltje ren en Ve hangt erachtert aan race’ met een gelukkig positieve afloop) Verder ook zeker de wandelingen met de headindog Jill. Bruce traint honden die zelfs overseas verkocht worden. Zijn hond Troy heeft ons al enkele staaltjes van zijn kunsten laten zien bij het samendrijven van de schapen. En als Bruce over de honden vertelt, dan hangen we aan zijn lippen.
Veel vrije tijd voor de bezienswaardigheden hier in de Catlins. Een daarvan was de opening van het catlins’museum in Owaka. Ontegensprekelijk het evenement van het jaar voor de dunbevolkte streek. Elk lid van de gemeenschap is gekend voor zijn / haar kwaliteiten en werd dan ook op de gepaste wijze ingeschakeld in het lokale gebeuren. Bruce, als gerennomeerde kindervriend –want ook Santa Claus tijdens de kerstperiode- zou deelnemen aan de stoet met lucky, de kleine Shetland pony, en twee van zijn kleinkinderen achterop in het karretje. In de week voor de plechtige opening werd de pony ‘test gereden’, geborsteld, bijgeknipt, gewassen, de riemen en de hoeven ingevet, het karretje afgestoft en de truck –die haar ter plaatse zou brengen- opgeblonken. Je kan er wel uit afleiden dat hij toch een beetje zenuwachtig was. Kate zou –als lid van de ‘open Owaka Gardens Club’- planten en koekjes verkopen in een van de vele standjes van een artisanale markt. Ze moest voor de club –die ook een praalwagen in de stoet zou hebben- een vijftal typische Nieuw-Zeelandse varens ( het nationaal symbool) voorzien… Een werkje waar uiteindelijk Bruce, Veerle en Koen mee opgezadeld werden. Uiteindelijk haalden we er veertig uit de bossen …om toch zeker genoeg –goede- mee te hebben. Op de eigenlijke feestdag kwam alles tot een goed geheel. De markt was heel gezellig met presentaties van een kunstsmid, en de houtkunstenaar ( met een reusachtige kettingzaag), de muziekleraar met leerling, een miniatuur hooibaalmachine, de plaatselijke hakagroep, de vrijwillige ‘fire brigade’, de winnaars van de baardgroeicompetitie die een aantal maanden eerder was begonnen, …Vervolgens was er een mooie stoet met alle verenigingen die zo’n klein gehucht maar kan hebbeb ( school politie -1 man-, scouts, rugbyclub, plantenclub, Lions club, oldtimerclub, en vele andere). Bruce liep gemoedelijk maar ook wel trots voorop.
Best spectaculair tijdens een van onze uitstappen waren de Mc Lean Falls. Na een hevige regendag, en het kan er hier in deze groene vallei wel wat van deze lente, stroomt het water er nog harder dan gewoonlijk. De wandeling ernaartoe leidt je doorheen een prachtig regenwoud, zo ook voor de andere –minder grote maar ook bezienswaardige- Matai Falls en Purakauniu Falls. In Curio Bay, op diezelfde stormachtige dag, trotseerden we de koude, voor een bezoekje aan de versteende, 150 miljoen jaar oude, gefossiliseerde bossen, daar langs de rotsen aan de zee. We waren er bij laagtij, maar wss door het slechte weer, kwam de zee al snel opzetten en moesten we beroep doen op onze Red Rocket, om vanop de top van de kliffen de rest van het wilde zee- en golfspektakel te aanschouwen.
Ooit al eens een zeeleeuw van dichtbij horen en zien brullen? In Surat Bay kwamen we er zo eentje -500 kg?- tegen en ik kan je verzekeren: ze doen je hartje sneller slaan. Zeeleeuwen zijn uniek hier in NZ. Ze lijken sterk op zeehonden maar zijn toch weer verschillend. Ze hebben een stompe neus, korte neusharen en je idnt ze op de zandstranden. Zeehonden hebben een ountachtige neus, en lange snorharen en je vindt ze terug op de rotsachtige delen van de kust.\Ook de geelogige pinguin is hier een uniek gegeven, maar mss wordt dat een relaas voor een volgend verslag.
Voor ik het vergeet…wil ik iederen die al maitljes heeft gestuurd heel erg bedanken. Als ik ze niet beantwoord, is dat omdat we beperkte toegan hebben tot het Internet en de verbinding heel traag gaat. We lezen jullie mailtjes wel met vreugde en genieten ook van het nieuws uit het thuisfront!
Een verslag op papier neerpennen doet de tijd hier vliegen. De lammetjes roepen…!
Vele groetjes en big hug van aan de overkant!
Tot schrijfs,
Ve en Koewne

2007-10-10T22:05:00.000-07:00

2007-10-10T21:56:00.000-07:00

2007-10-10T21:49:00.000-07:00

2007-10-10T21:44:00.000-07:00

2007-10-10T21:39:00.000-07:00

2007-10-10T21:36:00.000-07:00

2007-10-10T21:32:00.000-07:00

enkele foto's...

2007-10-10T21:12:00.000-07:00

Otekaieke: tussen bergen en schapen

2007-10-10T21:11:00.000-07:00

We waren nog niet echt onder de indruk van Nieuw-Zeeland in Christchurch. Heel vriendelijke mensen, dat wel, maar na een week Christchurch was onze honger naar adembenemende landschappen en mensontroerende vergezichten zeker nog niet gestild. Integendeel. We waren dan ook maar verdeeld tevreden met wat we op onze busrit zuidwaarts te zien kregen. Want na wat honderden kilometres bollen over voornamelijk kaarsrechte wegen, parallel aan de kustlijn, richting Oamaru hadden we weliswaar heel wat ‘vergezichten’ beleefd. Deze waren echter niet adembenemend, laat staan mensontroerend. Voor de critici eerder ‘vrij saai’. Het enige wat we konden zien waren vele schapen, wijdse wei- en akkerlanden, en heel af en toe eens een tegenligger.
Maar we voelden het: verandering hing in de lucht. Toch zeker landinwaarts. We vroegen de buschauffeur om ons aft e zetten in pukeiri, enkele kilometers voor Oamaru, waar we zonder problem liftten richting Kurow. Men had ons verwittigd dat dit niet makkelijk zou lukken en we merkten al snel waarom. Ook al leek dit op de kaart een belangrijke weg te zijn…toch werd ze nauwelijks gebruikt. Net voor we wat wanhopig warden, draaide na een dike tien minuten de eerste ‘truck’ ( truck wordt gebruikt voor alle zware 4x4’s in vele gevallen ook met laadbak) onze weg op…en stopte meteen. De bestuurder was al meteen een verhaal opzich waard. Toch zal een korte beschrijving en uw eigen verbeelding hier moeten volstaan. Hij was een oud rugbyspeler, heel zwaar NZ accent, ruiger dan een zeebonk. Nadat hij plaats had gemaakt voor onze baggage door zijn pitbull bij zijn bloedhond te steken in de kooi op zijn laadbak, mankte hij terug naar de verloederde ‘cockpit’ van zijn zeker 15-jaar oude, verroeste truck. Hij bood ons wat weed aan – wij bedankten vriendelijk- en trok zijn ooglapje weer goed en weg waren we. Door zijn gebrek aan dieptezicht maakten we soms wat rare manoeuvres maar we kwamen al bij al – blij als we waren dat hij zijn eigen weed niet was beginnen roken- goed aan op de boerderij waar hij moest zijn om met zijn honden op everzwijnen te gaan jagen ( n.v.d.r. everzwijnen vormen net als konijnenm muizen en ratten en andere geimporteerde ‘pestdieren’ een grote last voor boeren en de oorspronkelijke fauna en flora omdat ze het natuurlijke evenwwicht –door gebrek aan natuurlijke vijanden die hun aanwezigheid binnen de perken kunnen houden- ernstig verstoren)
De weg leek meer verlaten dan ooit, mar het landschap daarentegen werd al een heel stuk mooier. Na twintig minuten waren drie auto’s, zonder vertragen in de geode richting gepasseerd. Na 25 minuten kwam een ervan aarzeelend teruggereden. De bestuurdster, een Argenstijnse meisje had spijt gekregen dat ze ons niet had meegenomen en bracht ons nu recht naar onze bestemming: Otekaieke High Country Station.
We warden verwelkomd door de erg vriendelijk Jo(anna) en de vrij stugge schapenherder en veeboer Tony. En dat is waar NZ voor ons begon.
Om ergens te beginnen: de 4x4 ervaring. Mensen hebben hier geen 4x4 om toch maar niet uit de toon te vallen, zoals dikwijls in Belgie. Hier zijn de wegen wel maatschappelijk verantwoord. Vanaf dag 1 bleek al snel waarom. De weg naar de weilanden is slechts de eerste 30 meter bereikbaar voor een Belgische middenstandswagen…tenminste, als je aanloop hoog genoeg is. Met een beetje geluk zou je ook nog terug achteruit kunnen rijden, geholpen door de ongelooflijk steile helling waarop je je bevindt, maar de kans is groot dat je carrosserie dan vast komt te zitten op een aantal rotsblokken en je van je pad gsleept zal moeten worden. Met andere woorden: de landwegen zijn steil, met heel diepe sporen en weinig grip. En waar er geen wegen zijn, daar rijdt de truck door velden, door rotspartijen, door beken en rivieren alsof hij ervoor gemaakt is. Dat zal dan ook wel. Even een voorbeeld. We zaten er met 6 personen in plus heel veel baggage, en de zware trailer die erachter hing, zat vol met honden. En Tony besloot om een stuk wei op te rijden met een stijgingspercentage van ongeveer 40.5% want hij wilde een beter zicht krijgen op zijn weiden. De wagen slipte nog geen millimetre. Dit was niet gelukt met nat gras, maar goed, het zegt genoeg. Het enige wat hem kon stoppen was de afgrond die achter het stuk gras lag.
En groot dat het hier is. Op zijn 6500 hectare heft hij meer dan 1000 meter Bergen dan een modale Belg molshopen heft. Het duurt meer dan anderhalf uur om van thuis tot aan het einde van zijn onherbergzame weiland/ bergland te komen, ook wel omdat je op die wegen gemiddeld slechts 20km/uur kunt rijden en in de rivier die je zes keer moet oversteken nog iets minder.
Ik zit dit verslag eerst op papier te schrijven, door de schrijnende onbereikbaarheid van een degelijke computer tijdens onze laatste dag op de boerderij. Ondertussen is Tony vertrokken naar zijn weilanden, met zijn honden en vier vrienden om daar drie dagen de ‘ontamnde’ schapen samen te drijven. ( de ooien en rammen zitten op de andere bergen)
Geeft dit een idée van de omvang van een middelgrote boerderij in Nieuw-Zeeland? Ik hoop het.
Afgezien van deze algemene indrukken, hier nog enkele ervaringen waarmee onze dagen zich vulden.
Het voederen van de herten was best wel spectaculair. Stel je voor. Je rijdt naar boven (de weilanden vlakbij het huis) met een kleine silo gevuld met gerst en een boer achter het stuur die roept naar de schapen die in de verkeerde wei blijken te zitten. De meest courante namen van die schapen zijn ‘bugger’ en ‘useless bastard’;-) en Tony blijkt zijn honden ook zo te noemen. Een beetje verder begint hij – zonder voorafgaande waarschuwing- al seen gek te claxxoneren. Pas de tweede dag begreep ik dat dit was om de herten, op zijn Pavlovs- te leren dat ze, bij het horen van de claxon, naar de auto moeten komen. Handig als ze wijd verspreid op de heuvel zitten en je ze wilt bijeendrijven. Eenmaal de meeste herten achter de vrolijk claxxonerende truck draafden en we naar beneden aan het rijden warenm trok Tony de handrem een beetje aan, sprong uit de wagen, sprong er weer in omdat hij de handrem niet genoeg aangetrokken had, sprong er weer uit terwijl de wagen verder bolde, opened de silo achteraan, crosste weer naar voor en sprong weer in de truck. Hilarisch. Honderden herten stortten zich op de lange sliert gerstkorrels die op die manier in de weide warden uitgestrooid. Geen Hans nog Grietje die de weg teruggevonden zou hebben.
Foot rotting was een van de vuile taakjes die we te doen kregen. Onze taak: jag schapen met behulp van een hond in een nauwe gang. Trek het shcaap uit dat gangetje zodat het hulpeloos op zijn rug ploft in een lange, smaelle bak. Tony knipt er dan met een tang de rotte stukken hoef af ( tot bloedens toe) en wij spuitten een gele stip op de schapenkop…een gele streep als de hoeven teveel weggerot waren en het schaap daardoor klaar was voor de slacht…Als de schapen niet stil lagen, moisten ze het maar weten…dan werd die stip een streep…hihi. Tenslotte gaven we de schapen een spuitje in de bil of de nek en trokken we ze uit de bak zodat ze –in het beste geval op hun poten- terug op de grind belandden.
Drafting was het sorteren van dieren volgens bouwjaar, geslacht, grootte of dikte. Met schapen viel dit, behalve dat dit er verreweg het meeste waren, allemaal nog goed mee. – op de blauwe plekken op Veerles bijna farmersbenen na…- Bij herten was drafting vrij beangstigend. Ik vertel: eerst moesten een deel van die schichtige en mensvreemde dieren in een hok gedreven worden. Twee keer heb ik me moeten bullen toen een radeloos hert me wilde passeren met een enorme spronmg. Men wist me te vertellen date r verschillende mensen met trage reflexen KO gingen. Al ser dan uitenidelijk voldoende herten in het grote hok gedreven waren, deed Tony de deur achter zich dicht en horde ik van binnenuit hoe herten heen en weer renden, deuren geopend en gesloten warden, Tony af en toe vloekte en hij uiteindelijk zei dat ik mocht binnenkomen.
Alle kleine herten moesten afgezonderd worden en werden behandeld tegen wormen. Maar ze mochten niet ontsnappen als ik de deur moest openen voor een vrouwtje dat een andere richting uit moest. Dat viel nog mee. Ik zit meer in met die gigantische mannetjes, vooral deze die hun scherpe gewei nog hadden. Naar het schijnt moet je vooral opletten dat ze niet steigeren en met hun voorpoten een slag verkopen, en volstaat het om dit te vermijden door je handen omhoog te steken als ze beginnen te brommen… maar ik was er toch niet gerust in.
Veerle beleefde heerlijke momenten toen ze meemocht met Jo om te paard vee bijeen te drijven op een weiland vlakbij. Ik kan het wel geloven! En al even leuk was het toen ze meemocht met de Truck naar ‘Out in the back’ (die verre bergweilanden waar ik eerder over sprak) om vee bijeen te drijven en zij het paard dat door Jo naar daar was gereden, de 20 kilometer terug mocht rijden over die rochtsachtige wegen en door rivieren. Dit zou tweeenhalf uur duren hadden ze gezegd… en na een uur en drie kwart was Veerle al terug. Hier en daar waren er platte stukken wei en die kon ze natuurlijk niet onbegaloppeerd laten liggen, glunderde ze achteraf. Jo heeft al gevraagd of ze het niet zag zitten om in de zomer terug te komen en de paarden fit te rijden voor de jacht. Dat sprak haar wel aan, want tussen de dieren voelt Ve zich op en top, zoals ook met de honden waarmee ze elke avond een wandeling gaat maken. Ze begon met 1 hond, en gisteravond waren het er al 4 die meemochten, hi hi.
Drenchen van de schapen was een vrij eentonig maar ook wel ontspannend werkje. Onze enige taak hierbij bestond uit het aanvullen van Tony bij het tegen mekaar drukken van de schapen in een nauwe (1,2 meter) langwerpige paddock. Een van ons was telkens zijn zogenaamde “second pair of legs”. Zodoende kon hij gemakkelijk een spuitje achter de oren van de schapen – die geen weg opkonden – geven. De schapen die een spuitje gekregen hadden, mochten door onze benen glippen, waardoor Tony uiteindelijk alle schapen in de paddock kon behandelen. Eenmaal de schapen ‘gedrenched’ waren werden ze door een douche gedreven die hen behandelde tegen allerlei ongedierte in de vacht. Vervolgens dreven we opnieuw een kudde schapen in deze ‘drenchsleuven’ en begonnen we weer van voorafaan.
Ondertussen zorgde Jo dat we niets ontbraken qua eten: bananenmuffins, fruitcake, cheesetoast, barbecue… Dit terwijl ze natuurlijk ook voor de bijwijlen drukke maar zeker ook schattige Zoe en Jesse (4 en 2 jaar) zorgde. Zij vormden trouwens geregeld een deel van ons takenpakket. We namen hen mee naar de rivier, naar hun grootouders in de achtertuin, naar het zwembad waarvan ze nog dagen nagenoten (Jesse liep nog meer dan een week rond met haar badpak in haar handen).
Tagging is het piercen van de oren met een ‘tag’ of gekleurd plaatje dat aangeeft in welk jaar de schapen geboren zijn. De schapen van vorig jaar kregen nu een oranje plaatje. Onze taak… being the second pair of legs (again).
Eenmaal alle schapen gedrenched, gedouched, en voor de eenjarigen ook getagged, waren, werd alles in gereedheid gebracht voor de grote exodus. 1800 schapen moesten 20 kilometer verder geraken, ofwel naar ‘out in the back’. Geen sinecure aangezien dat er toch redelijk veel zijn, en we ook vele weiden moesten doorkruisen waarin de hongerige schapen telkens uitwijdden. Daarbij niet te verwaarlozen dat in de weiden ook schapen zaten van de buren – useless f*cking Perendales - waarmee ze niet mochten vermengd worden. Maar 1 zaak was zeker: het was een onvergetelijke ervaring om vele uren lang samen met de honden de schapen naar het beloofde land te leiden… een droom die we over NZ hadden en nu werkelijkheid werd.
Over die honden. Er zijn twee soorten, namelijk huntaways en headaways. Die eerste blaffen voortdurend en steken vaart in de kudde door hun lawaai. De laatste zijn onze favorieten en zijn ook de in Belgie best gekende schaaphonden. Deze drijven van nature schapen bijeen, en werken in volledige stilte door gewoon naar de juiste plaatsen te lopen en zich daar met hun hoofd richting kudde neer te leggen.
Op het terrein zelf velde ik menig boom en snoeide heel wat dood hout. Samen kuisten we de paardenweide ook door al het hout op een groot bonfire te verbranden.
De laatste drie dagen hebben we een kamer in het schaapsscheerderkwartier – waar wij ook overnachten – gerenoveerd. Met vogel- en andere faeces besmeerde muren werden glanzend wit, het plafond stralend, en de vloer opnieuw mooi bruin na vele jaren schijtbruin. Ere wie ere toekomt… Veerle bleef maar “sanden” tot haar neus vol zwart stof zat terwijl ik rustig dit verslag mocht zitten schrijven. Het was een ontspannend dagje.
Dit was in een paar alinea’s het verhaal van Otekaieke. Een geheel ander verhaal is dat van Mount Cook, waar we met de ‘Red Rocket’ (sinds vandaag officieel onze eigen Honda Civic, bouwjaar 1985, 1488cc) naartoe sjeesden.
We genoten er van het prachtig blauwe Pukaki meer en de bergen die weliswaar kleiner zijn dan onze Europese Alpen, maar qua natuur zoveel indrukwekkender. De gigantische gletsjervalleien waar je zonder problemen Lord of the Rings gefilmd ziet worden niet in het minst.
To be continued.

Met tegenvoetse groet,

Koen en Veerle

Nieuw-Zeeland onder onze voeten

2007-09-19T15:09:00.000-07:00

Heyhey,

Het is niet makkelijk om eerste indrukken en gevoelens zomaar even neer te schrijven of te verwoorden...
Maar ik probeer...
Op onze vlucht haalden we als het ware beetje bij beetje de tijd in. Dat voelde raar aan, maar was vooral heel uitputtend: via Londen naar Sydney met tussenstop in Bangkok, tot in Christchurch. Met een groot aanbod aan films, computerspelletjes, ... wisten we ons wel makkelijk te vermaken, en geen oog dicht te doen, vooral Koen dan, die in de catalogus zoveel films terugvond die hij graag nog es had willen zien,dat...
Onze verloren energie kregen we al deels terug toen het vliegtuig Nieuw-Zeeland bereikte en we de eersyte spectaculaire natuurtaferelen te zien kregen...de Alpen! Waw.
Paspoort- en bagagecontrole in Nieuw-Zeeland hadden we ons niet vlotter kunnen indenken: mijn paardrijschoenen en chaps werden ontsmet, er werd een grapje gemaakt over de lekkere Belgische chocolade in onze handbagege en met de glimlach gaf de douanebeambte - die had gelezen dat Koen werkte voor de Vlaamse Rugbybond en direct haar sympathie uitte- ons een stempel voor een 'one year work and travel' in New Zealand.

Resultaat van de hele trip naar de andere kant van de wereld: toen we onze jeugdherberg - Chester St Backpackers- in Christcghurch bereikten, kropen we al heel erg vroeg onder de wol.

Na twee dagen lijken we over de ergste jetlag heen te zijn.
Christchurch doet denken aan Engeland qua huizen en tranport, Canada qua straten -dambordpatroon- en Azie wat de restaurants betreft.
Wat ons wel opvalt is de algemene vriendelijkheid hier. En dat stelt ons erg op ons gemak.

Gisteren meteen al even de sportieve toerist gespeeld: in Littleton -aan de haven- vertrokken we voor een mooie wandeling in de heuvels richting de gondola (een lift), een toeristische attractie hier, die we links lieten liggen en de benen verkozen. Als het weer wat beter was geweest, had ik het prachtige, indrukwekkende vergezicht daar kunnen beschrijven. Maar de dichte mist maakte de tocht wel mystiek, maar weinig zichtbaar. Toch genoten we.

In de toeristische gids vond ik bij 'attractions' het adres van een indoor mingolf. In een industrieterrein, ver van het centrum, maar zeker de moeite waard, sloegen we in de namiddag, tussen de locals, dan ook ons eerste balletje.

Nog een kort ommetje door het centrum van Christchurch, met een overvloed aan rugbywinkels ( they really are obsessed!!) en een mini-Azie gevoel ( zoek maar eens naar een niet Aziatisch restaurentje...), vertoefden we tussen de Britten in de jeugdherberg. Een beetje lectuur, fijn nababbelen en opnieuw onder de wol.

Dag drie wordt er waarschijnlijk een in een sportsbar voor een rugby-replay en in de botanische tuinen. Als de zon zich van haar bestje kant laat zien tenminste
, maar het ziet ernaar uit van wel...

Daarna op naar onze eerste schapenboerderij in Otekaieke Station, richting Oamaru.

Dikke kus
en lots of love,

Veerle -en Koen-

2007-09-10T12:54:00.000-07:00